Zomaar een ochtend in Milaan...

Halverwege de via Dante ligt een man tegen een gevel op de grond. Zijn armen over elkaar, zijn hoofd tegen de zware stenen van het collosale gebouw. Hij draagt oude, vieze kleren en heeft een onverzorgde baard. Ik kan het vanaf de overkant van de straat en door de laagstaande zon niet goed zien, maar volgens mij slaapt hij. Mensen passeren. Hordes toeristen, studenten en zakenlui (stuk voor stuk strak in het pak). De één loopt de man straal voorbij, de ander buigt voorover en doet wat kleingeld in het geknutselde bakje dat voor hem op de grond staat.

Een groepje van vijf Engelstalige jongens stopt, ze kijken lachend naar de man. Een van hen pakt zijn telefoon en gaat op een meter of twee voor de man staan, met de rug naar hem toe. Hij draagt hippe kleren en een trendy zonnebril. Kortgeknipte kop, haren strak in de wax. Hij houdt zijn telefoon omhoog en maakt een selfie. Hij neemt rustig de tijd om te beoordelen of deze wel facebookwaardig is, delete de foto, zet een klein stapje naar links, strekt zijn arm wat verder en knipt nog een keer met zijn witte iPhone. Met zijn ogen gericht op het touchscreen loopt hij voldaan terug naar zijn vrienden.

Ik kijk naar hun gezichten, wat zouden ze denken? Eén van de jongens is het duidelijk niet eens met deze actie en zet aarzelend een stapje naar achteren. Hij neemt, ongemerkt, afstand van zijn vrienden en houdt zich afzijdig van het gelach. Een tweede jongen pakt zijn telefoon uit zijn broekzak en loopt naar de door zijn vriend gebombardeerde selfie hotspot. Een zakenman loopt vloekend langs, maakt een handgebaar en mompelt dat ze een pak rammel nodig hebben en brabbelt iets als “mancanza di rispetto”. Mijn gedachte. Ik twijfelde nog even of het aan mezelf lag, of ik niet te oud werd en ik hoopte dat de man inderdaad lag te slapen.
Wat de reden ook is van zijn zwervend bestaan: drank, drugs, gokken, baan en/ of vrouw verloren en aan lager wal geraakt, wat dan ook.

Misschien geeft dit tafereel juist de verdeeldheid van Milaan, het land of zelfs van de wereld aan. In de ochtend spraken we een vrouw in de metro. We hadden de auto geparkeerd aan de rand van de stad bij het metrostation San Leonardo om vanaf daar de metro naar het centrum te nemen. Cairoli was onze eindhalte voor dat moment en we verruilden de ondergrondse duisternis voor uitzicht op de Expo, Castello Sforzesco en de Via Dante. Opgetogen om na al die jaren Milaan weer te bezoeken. Het was onze trouwdag en wilden de bambini kennis laten maken met de stad waar onze liefde voor Italië ooit begon. Samen nieuwe plekken ontdekken. De vrouw in de metro vertelde ongelukkig te zijn in Milaan. "Italië is verscheurd, het is echt niet zo mooi als het lijkt." En inderdaad wat weten wij er nu van? Als toeristen willen wij enkel de mooie dingen zien, door een roze bril.

Op de Via Dante stopt de tweede jongen snel zijn telefoon in zijn broekzak voordat hij een foto heeft gemaakt en loopt terug naar zijn vrienden. De jongen op een afstandje van zijn vrienden zoekt ondertussen al zijn kleingeld bij elkaar. Als de andere vier snel doorlopen richting Castello Sforzesco draait hij zich om en loopt snel naar de man. Hij kijkt hem vluchtig in zijn ogen. Aan de beweging van zijn lippen herken ik een sorry, terwijl hij het kleingeld in het bakje laat vallen. De man tilt enkel zijn hand lichtjes op om hem te bedanken.

Giulia

Ik kijk haar aan. Haar mooie blauwe ogen stralen pure kracht uit. Ze trilt en pakt mijn hand stevig vast. 'Je kunt het schat.' Slechts drie persweeën tussen dit ene moment en de geboorte van onze derde dochter. Zeven minuten om dit kleine wonder op de wereld te zetten. Zacht gekrijs vult de ruimte met warmte en geluk. Er rolt een traan over mijn gezicht. Ik glimlach naar mijn vrouw. 'Ik ben trots op je!' We voelen aan het mooie gezichtje en knijpen zachtjes in die kleine vingertjes. De wereld lijkt even stil te staan.

Giulia Elisa Adriana | 6  Giugno 2013 | 01:53

Elf dagen later dan de uitgerekende datum hangt er een Fiocco Rosa aan onze voordeur en zijn er twee meisjes dolgelukkig met hun kleine zusje. Alsof je er altijd bent geweest. Inwoonster 208.700 van de gemeente Tilburg, maar ik kan niet wachten je kennis te laten maken met Italië.

Ik beloof je dat we samen naar Rome gaan. Met Ciao Tutti Rome in onze hand verkennen we deze wonderschone stad en laat ik je alle mooie plekjes zien. We eten Bucatini all'Amatriciana, drinken een espresso en bestellen de lekkerste gelato in de mooiste gelateria.

In Milaan genieten we van het uitzicht op il Duomo en rusten we uit in het gras achter Castello Sforzesco. Daarna op zoek naar dat ene leuke restaurantje in die buitenwijk waar je moeder en ik jaren geleden zo heerlijk gegeten hebben.

Ik beloof je dat we gaan wandelen op de stadsmuur van Lucca, want weet je lieve Giulia, als je een jongen was geweest had je zo geheten.
We gaan genieten van de kunst in Firenze, maken die gekke toeristenfoto bij de toren van Pisa en rijden door naar Perugia om een Baci te proeven.

We fietsen naar de top van de Stelvio in de Dolomieten. Het uitzicht is adembenemend, het dorpje Bormio aan de voet als een sprookje.
In de winter skiën we de Sella ronde, in de zomer zwemmen we in het Levico, Caldonazzo of Iseo meer. We maken een rondreis op Sicilië, dansen op de Etna en bezoeken de zoutvlaktes.

In Puglia slapen we in een Trullo. In Verona genieten we van een opera. En we ontdekken samen met mama en je zusjes vele nieuwe plekken.

Thuis leer ik je verse pasta maken, gnocchi en alle recepten die ik ken. Voor onze familie en vrienden bereiden we samen de mooiste maaltijden, bij  Ristorante Ballaró vieren we al onze bijzondere momenten.

Lieve Giulia, er is zo veel dat ik je wil laten zien, er is zo veel dat ik je wil laten proeven.
Maar het allerbelangrijkste: Geloof in jezelf, volg je hart en wees gelukkig!

Italië in 3 weken?!

Het zal niet meevallen om in 3 weken heel Italië te zien en ook nog eens van alle mooie plaatsen en vergezichten te genieten. Zeker niet vanuit je luie stoel.



Pantani 1998. Bron: cyclingnews

De Giro d'Italia brengt hier ieder jaar in mei weer verandering in. Dit jaar wordt de 96ste editie verreden van het mooiste wielerevenement op de kalender. De strijd om "La Maglia Rosa".
Op 4 mei trekt het peloton zich op gang in Napels om vervolgens 3405 kilometer af te leggen door "La Dolce Vita" met een klein uitstapje naar Frankrijk.
De 15de rit finisht op de Col du Galibier. Een eerbetoon aan de in 2004 overleden Marco Pantani, bijgenaamd "Il Elefantino". Geboren in Cesena en op 34 jarige leeftijd op tragische wijze overleden in Rimini. De Italiaan reed in de Tour de France van 1998, na een aanval op de Galibier, Jan Ullrich uit het geel en won dat jaar ook de tour. In datzelfde jaar schreef "het olifantje" ook de Giro op zijn naam. In 1999 werd hij in verband gebracht met doping en uitgesloten van deelname aan zijn geliefde ronde. Hij zou nooit meer de oude worden. Mentale tegenslagen, depressiviteit en drugsverslaving namen de overhand.

 

Bron: La Gazetta

 

 

Het wielrennen maakt momenteel met alle dopingschandalen een lastige tijd door. Veelal door de perikelen uit het tijdperk waar ook Pantani deel van was. Sponsoren voelen zich bekocht door de wielerploegen en trekken zich terug. Het grote publiek voelt zich bedrogen en haakt af. En de media geeft minder aandacht aan de wielersport. "Terecht" preken de sceptici , "laten we vooruit kijken" pareren de romantici.

 

Gelukkig is de Giro volop te volgen. En eerlijk gezegd; ook al zou je niets om wielrennen geven, de beelden laten je wegdromen. Inspiratie voor een volgende vakantie of nieuw recept uit een onontdekte streek. De Giro is genieten. In sportief opzicht altijd verrassend, het parcours uitdagend en het decor adembenemend. 

 

Drie weken lang brengt de RAI de mooiste beelden vanuit de koers en Sporza en Eurosport zullen dagelijks live uitzenden. De NOS laat het bij samenvattingen en een enkele live etappe in het weekend.





Passo di Stelvio 2012. Bron: www.elite-it.com



Coppi 1949. Bron: bikeraceinfo

 

Zondag 26 mei zullen we weten wie de opvolger is van Ryder Hesjedal. Het peloton finisht dan in Brescia. Maar eerst nog heel veel kilometers intens genieten. Vooral tijdens de  heroïsche bergetappes, met als hoogtepunt de Passo di Stelvio. Deze bergpas is met zijn 2758 meter boven zeeniveau het dak van de Ronde van Italië en daarom bekroond met de titel "Cima Coppi". Vernoemd naar de beroemde Italiaanse wielrenner Fausto Coppi, bijgenaamd "Il Campionissimo". Hij won tussen 1940 en 1953 de Giro d´Italia vijfmaal en ook hij overleed op jonge leeftijd.

 

Italië in drie weken. Het kan! En ja, ik ben een romaticus en zit er klaar voor. Ik kijk uit naar deze drie weken en denk tijdens de 15de en 19de rit zeker even aan Pantani en Coppi.

 

Het etappeschema. Bron: La Gazetta

 

Bucatini all'Amatriciana

Er zijn twee dingen waar ik niet warm voor loop; toeristische plaatsen en fonteinen. Zeker niet als deze samengaan. Er is echter een uitzondering en wel in Rome. Dwalend door de straten val je van de ene verbazing in de andere. Eén daarvan is Piazza di Trevi met de door Bernini ontworpen Trevi fontein. Immens, adembenemend en betoverend; 26 meter hoog en 22 meter breed. Het Palazzo waartegen de fontein is gebouwd lijkt te 'groeien' uit de rotsen. Neptunes kijkt zelfgenoegzaam neer alsof hij wil zeggen: "Dat had je niet gedacht".
Rome en de Trevi fontein zijn voor mij onlosmakelijk verbonden met Bucatini all'Amatriciana. Dit gerecht, oorspronkelijke uit Amatrice (Abruzzo op de grens met Lazio), is in Rome erg populair. De smaak laat je even wegdromen; helemaal alleen op het plein zoals Marcello en Sylvia in "La dolce Vita".


Voor 4 personen

• 350 gram Bucatini
• olijfolie
• 150 gram pancetta in kleine reepjes
• 1 ui, gesnipperd
• 1 rode chilipeper, zonder zaadjes in dunne reepjes
• 400 gram gezeefde tomaten  
• 50 gram versgeraspte Pecorino

Verhit een scheut olijfolie in een pan en bak hierin de pancetta, ui en chilipeper een minuut of 4 tot alles licht kleurt. Voeg de tomaten toe en laat 15 minuten pruttelen. Breng ondertussen een pan water aan de kook en voeg zout toe. Kook de Bucatini al dente, giet af en meng met de saus en pecorino.

Buon appetito!

Gnocchi di Patate al Pomodoro, Basilicum e Mozzarella

Papa...eten we vanavond gnocchi? Mijn oudste dochter -Lara, 6 mei 2010- is er dol op! Ze vindt het leuk om mee te helpen met de bereiding, het is inmiddels een ritueel geworden in het weekend samen verse pasta of gnocchi te maken. Het kost wat tijd, echter het resultaat van deze verse deegkussentjes is overweldigend. Ik eet ze zelf het liefst met een simpele tomatensaus, basilicum en mozzarella. Maar ook met bijvoorbeeld een huisgemaakte pesto krijg je een overheerlijk gerecht.

Voor de gnocchi (4 personen)

• 750 gram kruimige aardappels (ongeschild)
• 250 gram meel (+ extra om te bestuiven)
• 1 middelgroot ei
• zout
• Stamper of pureeknijper

Kook de aardappelen in de schil 20 minuten in licht gezouten water. Giet af, laat het vocht verdampen en pel, als de aardappels wat zijn afgekoeld, de schil eraf. Prak of knijp de aardappelen in de pan en voeg meel, ei en wat zout toe, meng alles door elkaar tot het 1 geheel is. Als het deeg te nat is voeg dan nog wat meel toe (niet te veel, dit komt de smaak van de gnocchi niet ten goede). Bestuif het werkblad met wat meel en kneed het deeg een minuut of 5.
Rol het deeg met de hand tot rolletjes van ongeveer een cm doorsnede en snijd deze in stukken van een cm of 2. Gebruik hiervoor de zijkant van een vork. Prik vervolgens zachtjes met de vork in de gnocchi (hierdoor zal de saus beter blijven hangen).
Bestuif tot slot de gnocchi met wat meel en leg ze uit elkaar op een theedoek tot je ze gaat bereiden.

Voor de saus

• Olijfolie
• 1 teen knoflook, gepeld en fijngehakt
• 600 gram gepelde tomaten uit blik, in blokjes gesneden
• 8 blaadjes verse Bassilicum  (+ extra om te garneren)
• zout/ peper
• 50 gram versgeraspte parmigiano reggiano
• 1 bol mozzarella in kleine blokjes gesneden

Verwarm in een kleine (steel)pan een scheut olijfolie en fruit hierin de knoflook kort. Voeg tomaten en basilicum toe en breng op smaak met peper en zout. Laat de saus een 15-20 minuten op laag vuur pruttelen.

Zet ondertussen een grote pan water op het vuur en voeg zout toe als het water kookt. Doe de gnocchi in de pan en wacht tot ze boven komen drijven (dit gaat vrij snel). Haal ze met een schuimspaan uit de pan en laat ze even uitlekken in een vergiet. Voeg de parmezaan toe aan de saus en meng de gnocchi erdoor. Schep alles op een grote schaal en verdeel de mozzarella erover, garneer met een paar blaadjes basilicum en serveer direct.

Buon appetito!

La prima volta...

Voor alles een eerste keer, zo ook voor bloggen. De drang om te schrijven heb ik al een tijdje en hoewel er altijd wel een excuus is (spelling niet sterk, druk met het gezin, druk met het werk, druk met druk zijn, druk met niks doen) heb ik mezelf kunnen overtuigen dat gewoon beginnen het enige antwoord is. Je kunt nu eenmaal beter spijt hebben van de dingen die je wel hebt gedaan.

Al jaren ben ik gek op Italië; het eten, de cultuur, de taal, het landschap. Keer op keer word ik weer verrast en er is nog zoveel te ontdekken. Eten en eten bereiden staan veelal centraal in mijn vrije tijd. Vers, puur en met passie. Samen genieten met familie en vrienden horen daar onvoorwaardelijk bij. Net als de smaak van verse pasta, tomaat, basilicum, olijven en goede wijn. Ik geloof dat elke maaltijd een verhaal in zich heeft, in elk hoofdstuk een recept overgoten met traditie.  

Geboren en getogen in Tilburg, maar spontaan verliefd geworden op Italië tijdens een studiereis naar Milaan begin deze eeuw. Terwijl collega studenten voetbal en bier belangrijker vonden, dwaalde ik rond in kleine straatjes, typische barretjes en genoot van al het moois dat de stad te bieden heeft. Jaren later zou ik terugkeren met mijn vrouw; ook zij werd spontaan verliefd. We hebben sindsdien al heel wat tijd doorgebracht in tal van plaatsen en streken en ik weet: We raken nooit uitgekeken. Altijd en overal op zoek naar het Italië-gevoel.

Het Italië-gevoel is voor mij even ontsnappen aan de dagelijkse drukte van vergaderingen, files, e-mails en projecten. Ik geniet enorm van mijn dagelijse werk. We maken boeken, hele mooie boeken, en stiekem zou ik ook zelf weleens een boek willen schrijven...Maar laat ik eens beginnen met bloggen.
Ik volg mijn hart. La vita è bella!



La prima volta; Roma, Marzo 2013