Mottarone

"Uno, Due, Tre, Quatro, Cinque, Sei, Otto, Nove, Dieci." Met de handen in haar zij en haar heupen naar rechts gegooid staat Lara te glunderen naar de barista. Ik fluister haar zachtjes toe dat ze Sette is vergeten, maar het overweldigende geklap en gejuich van de barista is me voor. Een gezellige ietwat gezette vrouw. Grijze haren vallen sluik langs haar gezicht, met haar enthousiaste lach is ze geboren. Ik gok dat ze een jaar of vijftig is.

Een kleine, oudere man die een espresso aan de bar nuttigt aanschouwt het tafereel, knikt goedkeurend, neemt een klein slokje van zijn espresso, laat het restant in zijn kopje ronddraaien en drinkt het kopje leeg. Hij kijkt op naar de barista, bedankt haar en vraagt of Giancarlo recent nog is langs geweest (hij hoort maar niks van hem). Hij lacht naar de meiden en zegt dat dochters goed voor hun vader zorgen. Zelf heeft hij er ook twee vertelt hij trots. Hij stopt zijn portemonnee in zijn jas en loopt de bar uit.

De barista beantwoordt Lara met een "Ein, Zwei, Drei…." Lara draait zich om, trekt haar schouders op en kijkt me vragend aan. “Di dove sei? vraagt de vrouw aarzelend, ze hangt voorovergebogen over de bar… Het is even stil. “Ze vraagt waar je vandaan komt… Sono Olandese” fluister ik zacht. “Sono Olandese!” roept Lara. “Aaah, Olandese, e comme ti chiami?” Sono Lara, en dit is Italia en dat is Giulia. De vrouw komt overeind roept haar dochter erbij. Ze kijkt me aan vraagt nog een keer naar de namen en schrijft ze één voor één op in haar notitieblok. Belle bionde! We drinken onze cappuccini, betalen en verlaten het mondaine Stresa met haar chique boetiekjes en overweldigende hotels met uitzicht op de Borromeïsche eilanden in het Lago Maggiore.

We rijden de bergen in naar Mottarone. Cindy is blij dat we levend aan zijn gekomen. Gespannen zat ze in de auto tijdens de rit van twintig kilometer naar 1491 meter hoogte. De weg is niet altijd even goed, hobbelig asfalt, smal en bochtig, met een afgrond langs de linker of rechterzijde. Vanaf de Mottarone kun je bij goed weer zeven meren zien: Biandronno, Comabbio, Maggiore, Monate, Mergozzo, Orta, Varesa. Dit geluk hadden we vandaag niet, slechts een schim van het Lago Maggiore en het Isola Bella gehuld in mist. Het is een prachtig wandelgebied en in de winter kun je er skiën. Met een moderne skischool is het er ideaal voor een wintersport met kleine kinderen. Vind je het ook spannend om deze klim met de auto te maken? Vanaf Piazzale Lido in Stresa, waar ook de boot naar Isole Bella vertrekt, kun je ook met de kabelbaan naar Mottarone.

We parkeren de auto en Lara, Italia en ik wandelen naar de top. Via een stenen pad, dat langs een rodelbaan loopt, komen we weer beneden en vinden we tussen de bomen een oude villa. Het lijkt verlaten. Net als we om willen draaien komt de boswachter naar buiten, hij heeft zojuist zijn pranzo genuttigd en lijkt tevreden. We groeten hem en lopen  naar binnen in Villa Pizzini waar we verwelkomd worden door Paolo, gehuld in een zwart - soort van ijshockey- shirt. Er staat een grote 58 op zijn rug. We gaan zitten en Paolo legt rustig alle gerechten uit op de handgeschreven kaart, schenkt ons water en wijn in, neemt de bestellingen op en verdwijnt dan de keuken in. We zitten alleen in de huiskamerachtige eetzaal. Gele muren, oude foto’s en een ouderwetse bar kijken ons aan. In een handomdraai tovert Paolo penne rigate al tonno op tafel.

Penne rigate al tonno (voor 4 personen)
Een makkelijk en heerlijk recept. Snel klaar, dus ideaal na een drukke zomerse dag.

• 350 gram penne rigate
• 320 gram tonijn op olijfoliebasis (2 blikjes a 160 gram)
• 2 tenen knoflook (fijn gesneden)
• 1 rode peper (zaden verwijderd, fijn gesneden)
• 1 ui (gesnipperd)
• 400 gram pomodorini (gehalveerd)
• bos peterselie (fijngehakt + extra om te garneren)
• zout

Kook de penne al dente in een ruime pan met gezouten water. Giet ondertussen de olijfolie uit de blikjes tonijn af in een pan, verhit de olie en fruit hierin de knoflook, rode peper en ui. Voeg de pomodorini, de fijngehakte peterselie en zout naar smaak toe en verwarm nog tijdje door. Schep regelmatig om en voeg op het einde de tonijn toe. Giet de pasta af en roer alles zorgvuldig door elkaar. Serveer in diepe borden met een bosje peterselie als garnering.

Buon appetito!

Tagliatelle al ragù

Met dank aan de commercie is spaghetti bolognese één van de bekendste Italiaanse gerechten in de Nederlands keuken. Vreemd, want in Italië kennen ze dit helemaal niet en al zeker niet met spaghetti. De vleessaus, die zijn oorsprong vindt in Bologna, heet in Italië ragù en wordt gegeten met tagliatelle. Eind april bezochten wij Bologna (lees hier de blog) en aten een overheelijke traditionele ragù in de sfeervolle Osteria dell'Orsa aan de via Mentana. Kleine tafeltjes, dicht op elkaar, sobere aankleding, vriendelijke mensen en een voortreffelijke keuken tegen een aangename prijs. Dat is Osteria dell'Orsa, eten zoals eten bedoeld is!

Het vraagt wat geduld om zelf te bereiden, maar het zal je spaghetti bolognese doen vergeten.

Voor 4 personen

• 500 gram tagliatelle 
• 50 gram boter
• 1 wortel (in kleine blokjes gesneden)
• 1 middelgrote ui (gesnipperd)
• 1 stengel bleekselderij (schoongemaakt en fijngesneden)
• 500 gram (runder)gehakt
• 250 gram pancetta in reepjes (of spekreepjes)
• 200 ml rode wijn
• 250 gram passata di pomodoro (gezeefde tomaten)
• 250 ml vleesbouillon
• 200 ml melk
• versgemalen peper
• zout
• versgeraspte parmezaanse kaas

Smelt de boter in een pan met een dikke bodem, fruit hierin de wortel, ui en selderij een minuut of 5. Voeg het gehakt en de pancetta toe en bak het rul en gaar. Draai het vuur hoog en blus af met de rode wijn. Roer de gezeefde tomaten erdoorheen en voeg wat bouillon toe. Draai het vuur laag en laat het geheel zachtjes pruttelen. Als de saus te droog wordt voeg dan weer wat boullion toe. Na ongeveer 1.5 uur voeg je de melk toe en peper (en eventueel zout) naar smaak, Kook ondertussen de tagliatelle al dente in een pan met ruim gezouten water. Giet af, meng de tagliattelle met de ragù en serveer met wat parmezaanse kaas.
Buon appetito!

Spaghetti con finocchio

Soms kom je op van die plaatsen die je nooit meer zult vergeten, waar je geen seconde aan twijfelt om terug te gaan en waar je als je er aan terugdenkt gelijk goede zin krijgt. Duddova in Toscane is zo'n plek. Deze hele leuke tip (het zal inmiddels bijna een jaar geleden zijn) kregen we op twitter van Rianne van Erp. Tijdens onze vakantie op La Chiocciola afgelopen zomer moesten we daar zeker naartoe gaan, ze stuurde een foto en eigenlijk waren we gelijk verkocht. Rianne had niets te veel gezegd. Lang leve de Sociale Media!

Vanuit Ambra rijd je omhoog de "berg" op en na een paar kilometer kom je in het kleine Duddova dat uit slechts een paar huizen, een chiesa en La Bottego di Duddova bestaat. Duddova wordt gerund door famiglia Fuccini, in de winkel koop je streekproducten terwijl je in de osteria van een geweldige keuken kan genieten. Als we aan komen lopen komt eigenaar Leonardo naar buiten om ons te begroeten. We maken kennis met zijn aanstekelijke enthousiasme, intense vriendelijkheid en vrolijke glimlach. Als we gaan zitten komt Delia, de dochter van Leonardo, bij ons aan tafel zitten. Ze is bijna 3 en gezegend met bruine krulharen en reebruine ogen. Ik schreef al eerder dat de taal van kinderen overal gelijk is: De meisjes spelen, dansen en lachen in de straatjes van Duddova. Piero, de vader van Leonardo, vermaakt de kinderen bij het krijtbord. De zon weerkaatst op hun lachende gezichtjes en Piero aanschouwt het spel alsof het nooit anders is geweest. Ondertussen bereidt Rinetta (la Nonna) onze maaltijd, we bestelden pici met truffel, spaghetti met venkel en een mooie fles huisgemaakte wijn. Als we eraan terugdenken loopt het water ons nog altijd in de mond.

Geïnspireerd door de Toscaanse zon, de kleurrijke kleertjes van de bambini en de overheerlijke spaghetti con finocchio selvatico di Duddova, bereid door Rinetta:

Spaghetti con finocchio!

Voor 4 personen

• 350 gram spaghetti
• 1 teen knoflook (fijngehakt)
• 1 knol venkel (schoongemaakt en fijngesneden, bewaar het venkelkruid voor garnering)
• 1 ui (gesnipperd)
• 2 sinaasappelen (rasp de schil en pers het sap eruit)
• 25 gram boter
• 25 gram versgeraspte parmigiano reggiano
• peper & zout

Zet een pan op het vuur en smelt daarin de boter. Voeg de knoflook en ui toe en laat een paar minuten fruiten. Voeg dan de venkel toe en verwarm het geheel nog 5 minuten door op laag vuur. Draai het vuur hoog en blus af met de geperste sinaasappel en voeg gelijk de geraspte schil toe. Draai het vuur laag en laat alles nog een 10-15 minuten pruttelen. Breng ondertussen een pan met ruim water aan de kook, voeg zout toe en kook hierin de spaghetti al dente. Breng het groentemengsel op smaak met peper en zout en meng het geheel door de spaghetti. Schep op platte borden, garneer met het venkelkruid en Parmezaanse kaas.

Buon appetito!

Parmigiana di Melanzane

Voor mijn dagelijkse werk kom ik nog weleens in het buitenland en ook daar moet gegeten worden uiteraard. Relaties hebben vaak al snel door dat ik een voorkeur heb voor de Italiaanse keuken, dus goedbedoelde adviezen of  uitnodigen voor die ene geweldige Italiaan volgen snel. Dit komt niet altijd goed, met name in de Verenigde Staten ben ik toch wat voorzichtig geworden. Zo krijg ik nog altijd rillingen als ik denk aan de gnocchi al pomodoro die ik at in Seattle. Tomatensaus met zwartgeblakerde knoflooktenen en de gnocchi bereid met smaakloze, rauwe aardappelen. Ik laat mijn eten niet vaak staan, toen wel. Ook at ik ooit, het zal een jaartje eerder of later geweest zijn, een "authentieke" risotto waarin meer boter dan rijst verwerkt zat. De rijst was bovendien wel heel erg al dente en het gerecht veel te zout. Daarnaast lag er ook een absurde berg kaas overheen. Dat is overigens redelijk normaal in de states. Bij de parmigiana di melanzane, of eggplant parmesan zoals ze het aan die kant van de plas noemen, niet anders. Aan de andere kant van de wereld snapten ze het een stuk beter. In Shanghai genoot ik afgelopen november bij Ristorante da Ivo op de 23ste verdieping niet alleen van  het uitzicht over de Huangpu-rivier, maar ook van een alleraardigste parmigiana. Een Italiaanse chef in de keuken, Italianen in de bediening en dagverse producten rechtreeks ingevlogen vanuit Italië. Met trots toonden ze nog een witte truffel van een cm of 10 doorsnede, een paar uur eerder gearriveerd.

In een ander deel van wereld authentieke Italiaanse gerechten bereiden zoals het hoort: Het kan dus wel. En gelukkig is het ieder jaar op 17 januari de Internationale Dag van de Italiaanse Keuken (International Day of the Italian Cuisine, IDIC). Een initiatief van Italiaanse culinaire professionals werkzaam in het buitenland. Verenigd via het forum van itchefs-GVCI (Gruppo Virtuale Cuochi Italiani) en vertegenwoordigd in zeventig landen. Ze zijn erop gericht om de kwaliteit en authenticiteit van traditionele Italiaanse gerechten te beschermen. Traditionele gerechten moeten natuurlijk wel traditioneel bereid worden. Ieder jaar wordt er een ander klassiek recept gekozen. Voor 2015 (de 8ste editie) is dit Parmigiana de Melanzane. En waarom nu juist 17 januari? Dit is de dag van het katholieke feest ter herinnering aan Sant Antonio Abate, de beschermheilige van huisdieren, slagers en salami makers. Het is ook de start van het carnaval waarin, hoe verrassend, eten en eten bereiden centraal staat.

Afgelopen zaterdag zal aan heel wat tafels genoten zijn van deze overheerlijke ovenschotel, die zijn oorsprong in Sicilië vindt. Foto's en recepten werden rijkelijk gedeeld via de sociale media. Ieder zijn eigen manier, kijk maar eens bij Cucina Casalinga, de kokende student, Italiaans koken met Antoinette of S.O.G.N.O.
Wij kunnen natuurlijk niet achterblijven. Bij deze ons recept.

Voor 4 personen

• 2 aubergines (ca. 700 gram)
• bloem
• olijfolie (om in te bakken)
• 250 gram buffelmozzarella (in dunne plakjes gesneden, goed uit laten lekken)
• een bos verse basilicum
• 50 gram versgeraspte parmezaanse kaas
• 3 tenen knoflook, fijngehakt
• 1 sjalot, fijngesnipperd
• blik gepelde tomaten (400 gram)
• olijfolie (extra vergine)
• peper en zout
• ovenschaal, zeef, keukenpapier en staafmixer

Verwarm de oven voor op 200 graden
Verhit een scheut extra vergine olijfolie in een pan en fruit daarin de sjalot en knoflook totdat deze glazig worden (niet laten kleuren). Voeg de tomaten toe, enkele blaadjes basilicum en een snuf zout naar smaak. Breng alles aan de kook en laat even pruttelen. Pureer alles zo fijn mogelijk (druk eventueel door een zeef) en verwarm nog een kwartiertje door. Draai het vuur dan uit, roer er nog een lepel olijfolie doorheen en laat afkoelen.
Snijd ondertussen de aubergines over de lengte in plakken van een halve cm dik. Zet een pan op het vuur en verhit daarin ruim olijfolie. Haal de plakken aubergine door de bloem en bak ze in gedeelten aan twee kanten bruin. Laat de plakken uitlekken en afkoelen op keukenpapier.
Pak de ovenschaal en begin met een dun laagje tomatensaus, dan een laag aubergine, bedek met mozzarella en bestrooi met wat versgemalen peper en zout. Scheur er wat basilicumblaadjes op. Herhaal dit nog een aantal keer totdat alle ingrediënten op zijn, eindig met een laagje tomatensaus en verdeel de parmezaanse kaas er gelijkmatig overheen. Plaats de ovenschaal in het midden van de oven. Na 20 minuten is de Parmigiana klaar, laat nog even staan en snijd in stukken voor het serveren.

Buon appetito!

Gnocchi al Pomodoro

Boodschappen doen in Italië is erg leuk. We hebben het dan ook tot een ware kunst verheven. Er zijn tal van producten die thuis in Nederland niet of lastig verkrijgbaar zijn en als je er dan toch bent en nog wat ruimte over hebt, dan kun je die maar beter goed benutten. Dat is overigens met een vrouw en drie kinderen nog een behoorlijke uitdaging. Hoe dan ook heeft de auto na een paar weken Italië meer weg van een mobiele supermarkt dan van een gezinsauto. Overal zitten producten verstopt: Flessen wijn liggen onder de autostoelen, pakken meel boven op de koffer, gedroogde pasta, pizzocheri, polenta en funghi tussen de kleding en de kinderspullen. Eenmaal thuis is het fijn met die producten aan de gang te gaan. Tijdens het bereiden of het eten van de meegenomen risotto, pasta of polenta denken we even terug aan de vakantie. Mooie herinneringen aan het fornuis en aan tafel.

We verbazen ons ook wel eens in de supermercato...

Een verhaal en een recept

In de rij bij de kassa staat een Nederlands stel, middelbare leeftijd, zo te horen komen ze ergens uit Noord-Holland. Terwijl Lara rondkijkt naar wat er zich allemaal in de winkel afspeelt beklagen zij zich over dat het allemaal zo langzaam gaat. ‘Zal ik de auto vast halen en voor de deur zetten dan hoeven we niet zo’n eind te lopen. Je sjouwt je rot!’ klaagt de man. Het wagentje ligt vol met blikken bier van Nederlands fabrikaat, chips en gemaksvoedsel. In ons mandje verse tomaten, gnocchi di patate, knoflook, een fles extra vergine olijfolie en verse volle melk uit Trentino. We maken ons klaar voor de luch en gaan gnocchi al pomodoro maken. Pranzo!

De vrouw is aan de beurt. Ze wisselt geen woord met de jonge cassière en gunt haar geen blik waardig. De lichaamstaal van de cassière spreekt boekdelen, haar vrolijke uitstraling verandert direct, ze is duidelijk geïrriteerd.‘Cinquantotto trentacinque’ deelt ze kortaf mede. De vrouw  kijkt gelijk op. ‘Wat?’ reageert ze in het Nederlands. De cassière draait het scherm om waar het bedrag in cijfers opstaat. ‘Oh, 58.35’, verzucht de vrouw. Ze betaalt en krijgt er nog net een ‘nou dankjewel hè’ uit. De cassière geeft enkel een knikje en de vrouw haast zich de winkel uit.
Dan gaat Lara voor de cassière staan. ‘Buongiorno’ roept ze vrolijk. De cassière begint weer te lachen en begroet haar vriendelijk.‘Ciao bella, parli bene Italiano. Complimenti!’
Lara lacht en helpt met het inladen van de boodschappen terwijl de cassière de boodschappen scant.We rekenen af en Lara zwaait druk met haar rechterhand.‘Ciaaao’.
De cassière zwaait enthousiast terug en kijkt ons na terwijl we de winkel uitlopen.
‘Ciao bella bionda’.

Gnocchi al Pomodoro

Een perfect gerecht voor op de camping. Makkelijk te maken en met heerlijke verse zongerijpte tomaten en geurige knoflook zeer smaakvol. De gnocchi uit het koelvak in de Italiaanse supermarkt zijn, in tegenstelling tot in Nederland, een prima alternatief voor de zelfgemaakte verse variant.

Voor 4 personen

• 500 gram Gnocchi di patata
• 5 rijpe tomaten in grove stukken gesneden
• 3 teentjes knoflook in dunne plakjes
• 5 blaadjes basilicum, gescheurd
• zout 
• 4 eetlepels extra vergine olijfolie
• peper en parmezaanse kaas

Verhit 3 eetlepels olijfolie in de pan en fruit kort de plakjes knoflook. Voeg de tomaten toe zo gauw de knoflook licht begint te kleuren. Als de tomaten koken voeg dan een halve theelepel zout toe, de basilicum en laat op een laag vuur pruttelen.
Kook ondertussen de gnocchi in licht gezouten water en schep deze eruit met een schuimspaan als ze boven komen drijven. Laat ze even uitlekken en voeg toe aan het tomatenmengsel en meng er nog een eetlepel olijfolie door. Bestrooi eventueel met wat peper en versgeraspte parmezaanse kaas.

Buon appetito!

Zomerse gnocchi voor Giulia

Twee lachende gezichtjes: Lara en Italia zijn altijd blij als ik zeg dat ik gnocchi ga maken. Deze zachte deegkussentjes vallen erg goed in de smaak bij de dames. Nu Giulia bijna 1 jaar wordt is het tijd om ook haar kennis te laten maken met deze bijzondere en overheerlijke pastasoort. Speciaal voor haar een zomerse gnocchi met courgette en tomaat, makkelijk te maken en zeer smaakvol. Ze heeft ervan gesmuld; vanaf nu drie lachende gezichtjes!

Voor de Gnocchi (4 personen + baby)

• 600 gram kruimige aardappels (ongeschild)
• 100  gram semola di grano duro (+ extra om te bestuiven)
• 1 middelgroot ei
• zout

Gnocchi maak je zo

Voor de saus:

• 1 courgette
• 500 gram rijpe tomaten
• 2 teentjes knoflook, in dunne plakjes gesneden
• 3 eetlepels olijfolie
• 1 a 2 eetlepels Ricotta
• zout & peper naar smaak

Snijd de courgette doormidden en maak er dunne plakjes van (halve maantjes). Verhit  2 eetlepels olijfolie in een pan en fruit de knoflook totdat deze begint te kleuren. Voeg dan de courgette toe en verhit op laag vuur onder regelmatig omscheppen. Snijd ondertussen de tomaten in kleine blokjes en voeg als de courgette gaar is de tomaten met sap en al toe, breng aan de kook en laat een 10 – 15 minuten op laag vuur pruttelen. Roer er de ricotta doorheen en breng op smaak met zout en peper. Kook de gnocchi in gezouten water en schep deze met een schuimspaan uit het water als ze boven komen drijven en doe ze bij de saus. Schep alles goed om en serveer in diepe borden.
Buon appetito!

Polenta Taragna Alla Bergamasca

Drie keer is het me overkomen. Drie keer heb ik niet lekker gegeten in Italië. Ik heb niet bijgehouden hoe vaak ik ergens ben aangeschoven tijdens de talloze bezoeken en vakanties, wel weet ik dat ik vaker uiteten ben geweest in Italië dan in Nederland. Ook weet ik zeker dat de lijst met mindere ervaringen in Nederland een stuk langer is.


Slechts één keer liet ik mijn eten staan. Uit respect voor het restaurant en de gasten die ogenschijnlijk wel genoten van hun maaltijd -hoofdzakelijk pizza en bier- zal ik de naam van het restaurant niet vermelden.

We bestelden ossobuco en kregen er een flinke berg droog, smakeloos iets bij. We keken ernaar, we proefden, keken elkaar aan en schoven lachend ons bord wat naar achteren. Toch nog een hapje, "Nee! Dit is gewoon echt niet lekker." Even later haalde il cameriere  haastig de volle borden van tafel, hij keek niet op. Ik vroeg nog wat het het was. "Polenta" zei hij kortaf en hij vluchtte de keuken in. We bedankten vriendelijk, vroegen de rekening, betaalden en maakten de belofte dat we hier nooit meer gingen eten (het uitzicht was wel prachtig). Polenta dus, niet mijn ding dacht ik nog.

Het was mijn kennismaking en deze kennismaking zorgde ervoor dat ik jaren geen polenta at. Ik overwoog niet eens om het thuis eens klaar te maken of het te bestellen in een ristorante. Buiten dat polenta wat minder goed verkrijgbaar is in Nederland ben ik het ook niet heel vaak tegengekomen op de kaart van (Italiaanse) restaurants in Nederland. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik er geen oog voor had, ik zal er eens op gaan letten. Maar hoe dan ook, polenta was niet aan mij besteed dacht ik.


Jaren later, in 2012, bezochten we Bergamo, Lara net 2 jaar, Italia 9 maanden, Giulia was nog niet geboren. We slenterden door de straten van het oude centrum nadat we de kabeltrein naar boven hadden genomen. Het was half juni en het was rustig. Het was prachtig! Dit was overigens ook het moment dat we beseften dat chiese, palazzi e musei tijdelijk niet geschikt voor ons zijn. De meiden vonden de echo veel te interessant in al die mooie gebouwen en gilden hard door de kolossale ruimten. Dus liepen we uren over de mooste pleinen en door kleine straatjes en steegjes. We keken onze ogen uit. Tot we honger kregen.

Op de hoek van de Via Bartolomeo Colleoni vonden we een ristorante. Il cameriere leidde ons naar il giardione waar enkel famiglie Italiane van hun pranzo aan het genieten waren.We bestelden verse pasta met funghi en gnocchi della casa, maar voordat dit geserveerd werd kregen we een klein bordje van het huis. Op het bordje lag een klein hapje, een bergje iets... het had iets weg van polenta. Verschrikt keek ik de dame die het serveerde in de ogen en vroeg wat het was. "Questa è la nostra specialità" antwoordde ze trots. "Polenta Taragna Alla Bergamasca!" Onze gezichten betrokken, we proefden, we lachten, we voelden ons schuldig, we waren gelukkig. "Wat is dit lekker!"

Polenta vers bereid tijdens het Fesitval del
Mais 2013 in Levico Terme (Trentino).

Polenta Taragna Alla Bergamasca

• 500 gram boekweitmeel (farina di grano saraceno)
• 1.5 liter water
• 400 g branzi (lokale bergkaas, als alternatief Fontina of Gruyere. In kleine blokjes)
• 200 gram boter (in kleine blokjes)
• 1 el zout

Breng het water aan de kook en voeg een eetlepel zout toe. Giet langzaam in een dunne straal het boekweitmeel erbij, blijf voortdurend roeren. Roer nog ca. 45-60 minuten verder en haal dan de pan van het vuur. Voeg de blokjes boter en kaas toe en zet dan de pan weer op het vuur. Verwarm zachtjes nog een paar minuten onder, tja, voortdurend roeren. Serveer gloeiende heet op borden of in kommen.
Buon appetito!

Pasta alle Verdure

Lara kijkt vrolijk om haar heen, ze is net 4 maanden. Het is september 2010 en het weer is zacht. We zijn in Cremia en dit is Lara haar kennismaking met Italië. Op de veranda van Bed and Breakfast Il Motto is het genieten van het uitzicht over het Lago di Como. De zon glinstert in het water.

We luisteren naar de verhalen van Anna en Bruno, de uitbaters van de B&B. Ze stralen pure eenvoud en geluk uit. Geen oog voor strak ingerichte kamers en moderne meubels. Wel voor de gast, de mens. We voelen ons daar thuis.

Bruno, een geboren Milanees, reserveert voor ons een tafel bij Lauro, de ristorante van Famiglia Bruni Peverali in Rezzonico, een dorpje verderop.  We werpen nog een blik op het meer en nemen de auto naar Rezzonico, het Como meer aan onze linkerzijde.

We parkeren de auto aan de rand van het dorpje en via kronkelende straatjes met grote stenen traptreden bereiken we Ristorante Lauro. Lara stuitert op en neer in de kinderwagen, ze vindt het prima en eenmaal binnen voelt ze zich op haar gemak. Zoals het hoort is er duidelijk meer aandacht voor het eten dan voor de inrichting. We bestellen een pasta alle verdure, wat gegrilde vis, water en een karafje witte wijn.
Even later zwaaien de houten klapdeurtjes open. Uit de klapdeuren verschijnt 'la Nonna', vergezeld door de heerlijke geuren van de keuken. Ze lacht vriendelijk naar Lara en serveert de pasta alle verdure, haar schort nog om. Ze schenkt de glazen bij en loopt rustig terug naar de keuken terwijl wij genieten van een heerlijke verse pasta.

Altijd als ik pasta alle verdure maak denk ik even terug aan Ristorante Lauro. Ik heb er inmiddels al aardig wat varianten op gemaakt, dit is er één die erg goed in de smaak valt bij de familie.
Huisgemaakt pasta (op de foto Reginette) heeft uiteraard de voorkeur, maar gebruik gerust gedroogde lintpasta met ei, zoals tagliatelle.

Voor 4 personen

350 gram verse of gedroogde lintpasta (reginette, tagliatelle)

2 teentjes knoflook (in dunne plakjes gesneden)

2 sjalotjes (in kleine reepjes gesneden)

1 wortel (in kleine staafjes gesneden)

1 courgette (in kleine staafjes gesneden)

200 gram doperwtjes (diepvries)

10 blaadjes basilicum

150 gram mascarpone

100 ml witte wijn

25 gram boter

peper en zout

extra vergine olijfolie

versgeraspte parmezaanse kaas (om te bestrooien)

Smelt de boter in een pan en fruit de knoflook, sjalotjes en wortel een minuut of 5. Voeg de courgette toe en verhit kort mee. Blus af met de witte wijn en laat de alcohol verdampen, voeg dan de mascarpone en basilicum toe en laat het geheel op laag vuur garen. Voeg later de doperwten toe. Kook ondertussen de pasta in gezouten water. Breng het groentemengsel, als deze zacht is, op smaak met peper en zout en roer er eventueel nog een lepel olijfolie doorheen. Giet de pasta af en meng alles door elkaar. Serveer direct en bestrooi met de parmezaanse kaas naar smaak.

Buon Appetito!

Carpaccio al Pesto

Met kleine oogjes vol geluk fiets ik door de straat. Ik heb nog altijd niet geslapen, maar de vermoeidheid voel ik niet. Giulia is nog geen twaalf uur op de wereld en ligt thuis bij haar moeder te slapen.
Bij de slager koop ik rundercarpaccio en het beste stuk ossenhaas, bij de visboer verse gerookte zalm. Tot slot vind ik bij onze vertrouwde slijter een mooie fles rode wijn.

Het is inmiddels een ritueel geworden. Na negen maanden geheelonthouding mag ze weer. Nog wat pijnboompitjes, Parmigiano, verse rucola, basilicum en het 'cena della nascita' kan bereid worden. Hieronder het recept van de antipasto.

Carpaccio al Pesto per due (2 personen)

• 120 gram rundercarpaccio (dungesneden rauwe ossenhaas)
• 2 lepels pesto (recept hieronder)
• 1 handvol rucola
• 6 pomodorini (of zongedroogde tomaatjes)
• 10 gram pijnboompitjes (geroosterd)
• extra vergine olijfolie
• peper

Leg de plakjes carpaccio verspreid op een groot bord en smeer deze in met de pesto. Verdeel de rucola, pomodorini en pijnboompitjes over het het vlees. Besprenkel met wat olijfolie en bestrooi met peper.

Buon appetito!


Pesto alla Genovese
Pesto maak je natuurlijk zelf! Ik heb nog nooit een potje gevonden in de supermarkt -ook niet in Italië- dat ook maar een beetje kan tippen aan 'pesto della casa'.
Heb je nu echt geen zin om het zelf te maken dan biedt een goede Italiaanse delicatessenzaak wellicht uitkomst. Maar het is echt ontzettend makkelijk te bereiden.
Het recept is afkomstig uit Genua aan de Ligurische kust in Noord-Italië.  Pesto wordt traditioneel gegeten met pasta (trenette, trofie) of gnocchi.

• 30 gram pijnboompitten
• 60 gram Parmigiano Reggiano
• 1  bos basilicum
• 1 teen knoflook
• olijfolie (extra vierge)
• zout 

Doe de pijnboompitten, parmezaan, baslicum en knoflook in een keukenmachine en voeg een flinke scheut olijfolie en een snuf zout toe. Meng alles fijn en schenk olijfolie erbij totdat het een smeuïg geheel wordt. Voeg eventueel nog wat zout toe naar smaak.

Cappelletti con Broccoli da Lara

Hoewel ik maar wat graag klassieke gerechten en smaakcombinaties op tafel zet is het misschien nog wel leuker te experimenteren en zo verrassende smaken te ontdekken. Soms ontstaan er zo hele bijzondere gerechten. Zo ook Cappelletti con Broccoli da Lara. Tot stand gekomen dankzij mijn oudste dochter.

 

La storia
Met een ruk trek ik de koelkast open en glimlach naar mijn dochter.
'Wat zal papa vanavond eens maken?' vraag ik haar. Lara, net drie geworden, is druk in de weer met haar pop. Ze lijkt onverstoorbaar. Na even aarzelen kijkt ze omhoog richting de koelkast. Ze wijst: 'Die wil ik papa, ik wil die broccoli.'
Enthousiast begint ze te vertellen: 'Je moet dat dan maken met pasta, die doe ik dan samen draaien met jou, en dan met die broccoli. Die doe je dan zo in de pasta hè. En ook, ook tomaten. Ja tomaten, want die vind ik zo lekker.'
'Weet je dat zeker Lara?' vraag ik enigzins verbaasd. Ze strijkt vluchtig haar blonde krullen achter haar oor en lacht ondeugend: 'Ja papa! Dat is heel lekker!'
'En wat voor pasta moet dat dan wel niet zijn?' vraag ik nog altijd vol verbazing. Daar hoeft ze niet lang over na te denken: 'Hele grote gilt ze uit.' Ze kijkt opgetogen in het boek dat ik haar voor haar neus leg. Haar ogen en wijsvinger glijden over de plaatjes van de diverse pastasoorten.
'Deze!' roept ze tenslotte. 'Deze lijken op de buik van mama met de baby!'
Ze wijst naar de Cappelletti.

En zo werd ik op missie gestuurd door mijn dochter. Gevulde pasta met broccoli in een tomatensaus: Niet direct een combinatie die voor de hand ligt wellicht. Toch besloot ik ermee aan de slag te gaan, in overleg voegde ik wat ingrediënten toe.
Ik kan verzekeren dat ik sindsdien wat vaker naar mijn dochter luister in de keuken.


Het deeg (4 personen)

 

• 400 gram "00" meel
• 4 middelgrote eieren
• snuf zout
• pastamachine

Maak een berg van het meel en maak een kuil in het midden met een lepel, breek hierin de eieren en voeg het water en een snuf zout toe.

Roer het mengsel met de lepel langs de wanden zodat het meel het vocht gaat opnemen. Als het één geheel wordt kun je het met je handen kneden, net zo lang tot je een soepel deeg hebt. Wikkel het deeg in folie en laat een half uur in de koelkast rusten.


De vulling

• 1 broccoli (ca. 500 gram)
• 1 kruimige aardappel (ca. 100 gram)
• 1 teen knoflook
• 1 klein bosje verse peterselie (fijngesneden)
• 30 gram versgeraspte Parmigiano Reggiano
• 1/2 theelepel versgemalen chilipeper
• peper en zout
• keukenmachine
• vergiet

Maak de broccoli schoon, breek de roosjes van de stronk en snijd de stronk in blokjes. Schil de aardappel en snijd in kleine blokjes.

Breng een pan lichtgezouten water aan de kook. Kook de aardappel en de stronk van de broccoli 10 minuten. Voeg de roosjes toe en kook nog een minuut of 6. Giet af in een vergiet en laat het vocht zoveel mogelijk verdampen.

Mix de aardappel en broccoli in een keukenmachine samen met een teentje knoflook tot een glad mengsel. Indien het geheel te nat is kun je dit kort in een pan bakken om zo meer vocht te laten verdampen.

Doe het geheel in een kom, voeg de parmigiano, peterselie en chilipeper toe. Meng het geheel goed door. Voeg peper en zout naar smaak toe.
Dek af met folie en zet dit in de koelkast.


De capelletti
Deze gevulde pasta dankt zijn naam aan de punt die als een hoed, in het italiaans cappelli, boven de saus lijkt uit te steken. Zo maak je ze:

Haal het deeg uit de koelkast en snijd in vier gelijke delen. Bestuif met wat meel zodat het niet gaat plakken.

Haal het deeg door de pastamachine, stand 1, en herhaal dit een stuk of tien keer. Vouw het deeg, nadat deze door de pastamachine is gehaald, telkens een keer dubbel.

Zet vervolgens de pastamachine op stand 2 en haal het deeg erdoorheen (vouw nu niet meer dubbel). Zet in stand 3 en verder, herhaal dit tot de gewenste dikte is bereikt. Als het deeg plakt bestuif dan met wat meel.

Snijd de deeglappen vervolgens in vierkantjes van 5x5 cm

Schep met een kleine lepel een bolletje vulling in het midden van het vierkantje. Maak de randen van de pasta wat vochtig met water. Vouw vervolgens de linker boven- en rechter onderhoek naar elkaar zodat je een driehoek krijgt.

Druk de lucht eruit met je vingers en pers de randen stevig op elkaar. Vouw de 2 hoeken van de lange kant naar elkaar toe en druk deze stevig opelkaar en vouw om je vinger.

Zet de Cappelletti met de punt omhoog op een met meel bestoven doek tot je ze gaat koken.


De saus

• 2 blikken gepelde tomaten a 400 gram of 500 gram passata di pomodoro
• 1 ui
• 1 stengel bleekselderij
• half glas witte wijn (ca 50ml)
• olijfolie
• peper en zout
• passe vite
• staafmixer
• zeef

Pel en snipper de ui. Was de selderij, verwijder de draden en snijd in kleine blokjes. Verhit ondertussen een scheut olijfolie in een (steel)pan. Fruit daarin de ui en selderij een minuut of 5.

Zeef de tomaten door een passe vite indien je gepelde tomaten uit blik gebruikt. Ik prefereer de bliktomaten omdat hier geen zout aan is toegevoegd zoals bij de passata.

Blus de ui/ selderij af met de witte wijn, laat de de alcohol verdampen en voeg de passata of gezeefde tomaten toe. Breng het geheel aan de kook en laat de saus in 30-40 minuten inkoken op laag vuur.
Breng op smaak met peper en zout.

Pureer het geheel met een staafmixer en druk de saus door een zeef met de bolle kant van een lepel. Het resultaat is een frisse, gladde tomatensaus.
Je kunt de saus prima van te voren maken en kort voor gebruik opwarmen.

Kook de cappelletti in lichtgezouten water. Giet de pasta af en meng met de tomatensaus. Verdeel over de borden, bestrooi met ruim peper en serveer.

Buon Appetito!

Pasta alla Pecorara

In de zevende ettape van de Giro d'Italia 2013 snelde het peloton van San Salvo naar Pescara in de stromende regen. Als op een schaatsbaan gleden de wielrenners over het asfalt, ondertussen mooie beelden van de wonderschone Abruzzen. De rit over 162 kilometer voerde langs de kust, het heuvelachtige binnenland en de stad Chieti. Een sprookjesachtige plek gelegen op een heuvel tussen de Adriatische Zee en het bergmassief van Majella.

Ik kijk naar buiten, het regent in Nederland, en denk even terug aan de rit door de Abruzzen. Ik denk aan 'Pasta alla Pecorara'. Een traditionele gerecht uit deze streek, wat zoveel betekent als pasta van de herder. De ringvormige pasta is makkelijk met de hand te maken. De groentesaus is rijk en smaakvol.

Voor 4 personen

De pasta

• 400 gram Farina "00"
• 2 middelgrote eieren
• 100 ml water 
• snuf zout

Maak een berg van het meel en maak een kuil in het midden met een lepel, breek hierin de eieren en voeg het water en een snufje zout toe.

Roer het mengsel met de lepel langs de wanden zodat het meel het vocht gaat opnemen. Als het één geheel wordt kun je het met je handen kneden, net zo lang tot je een soepel deeg hebt. Laat het deeg even rusten.

Pluk vervolgens kleine stukjes van het deeg en maak met de hand dunne rolletjes van een cm of 8. Maak van de rolletjes een rondje door de uiteinden in elkaar te drukken.
Leg ze op een met meel bestoven theedoek tot je ze gaat bereiden.


De saus

• 1 ui, gesnipperd 
• 1 steel selderij, schoongemaakt en ik kleine stukjes 
• 1 rode peper, fijngehakt
• 1/2 wortel
• 1 kleine aubergine
• 1 kleine courgette
• 400 gram gezeefde tomaat
• 150 gram ricotta
• 30 gram versgeraspte Parmigiano Reggiano of Pecorino
• 50 ml witte wijn
• olijfolie
• zout en peper
• pureeknijper

Verhit in een ruime pan de olijfolie en fruit de ui, selderij en rode peper. Snijd de wortel in blokjes van 0,5 cm en voeg deze toe. Laat een minuut of 5 op middelmatig vuur bakken onder af en toe roeren.

Snijd ondertussen ook de aubergine en courgette in blokjes van 0,5 cm. Blus het groentemengsel in de pan af met de witte wijn, laat de alcohol verdampen en voeg de courgette en aubergine toe en bak deze enkele minuten mee. Voeg de gezeefde tomaat toe en laat 10 minuten sudderen.

Breng ondertussen een pan ruim water aan de kook, voeg zout toe en kook de pasta al dente. Schep de pasta met een schuimspaan uit de pan, laat even uitlekken en voeg toe aan de groentesaus. Bak de pasta nog even met de saus mee en schep goed om.

Schep de pasta met de saus op een grote schaal. Pers er met een pureeknijper de ricotta overheen en meng deze licht door de pasta. Bestrooi met de Parmigiano of Pecorino en serveer.

Buon appetito!

Linguine al finocchio e limone

Een zomerse lentedag. De hele dag buiten. Genietend van het verse groen, de spelende kinderen en een glas wijn in de tuin. Zo'n dag dat ik geen zin heb om de keuken in te gaan. Ondanks het verlangen naar een heerlijk vers bereide maaltijd blijf ik het liefst zitten tot de zon ondergaat. Zo'n dag schreeuwt om een simpel, maar vooral zomers, pastagerecht.

In de koelkast vind ik een knol venkel, op de fruitschaal een citroen en in de voorraadkast Linguine. Bij mezelf de motivatie om twintig minuten de keuken in te gaan. Voeg hier nog wat dille en ricotta aan toe en je hebt werkelijk de zomer op je bord liggen.

Ik heb met mijn vrouw wel altijd discussie over de hoeveelheid citroen. Ik zou zelf een halve gebruiken, terwijl zij toch echt liever een hele -of zelfs meer- proeft.

Aangezien mijn vrouw altijd gelijk heeft, hier het recept met een hele citroen. Oordeel zelf!





Voor 2 personen

• 200 gram Linguine nr. 7 (de Cecco)
• 1 citroen
• 1 knol venkel
• 1 teen knoflook
• 1 sjalot
• 4 takjes dille
• 125 gram Ricotta
• 30 gram versgeraspte Parmigiano Reggiano
• 50 ml witte wijn
• Olijfolie
• Peper en zout

Zet een pan met ruim water op het vuur voor de pasta. Snipper de sjalot en de teen knoflook. Verhit een scheut olijfolie in een pan en fruit de sjalot en knoflook een minuut of vijf.

Snijd ondertussen de "vingers" van de venkel, verwijder de onderkant en snijd in kleine reepjes (de venkel in kleine plakjes schaven kan ook). Boen de citroen, rasp de schil en pers het sap eruit.

Blus de sjalot en knoflook af met de witte wijn. Laat de alcohol verdampen. Voeg de venkel, citroensap, citroenrasp en dille toe. Laat het geheel tien minuten op laag vuur garen.

Voeg zout aan het kokende water toe en kook de pasta al dente in tien minuten.

Meng de Ricotta en driekwart van de Parmigiano Reggiano met het venkel-/ citroenmengsel, verhit nog even door. Breng dit op smaak met peper en zout. Giet de pasta af. Voeg eventueel nog een lepel van het kookvocht toe aan de saus. Meng de saus met de pasta. Strooi de overige Parmigiano met wat peper over de pasta en serveer.

Buon appetito!

Saltimbocca con Funghi

"Wat staat er vanavond op het menu?" vroeg ik na het ontbijt in mijn beste Italiaans. De jonge vrouw keek me verbaasd aan. Ze kookte 's avonds in de Agriturismo en was de dochter van de eigenaar.
Gelegen tussen de olijfbomen in San Constanzo (Le Marche), aan een zandpad, een kilometer of 10 uit de kust is deze plek werkelijk een oase van rust. Na even aarzelen verscheen een glimlach op haar gezicht en antwoordde ze in gebrekkig Engels: "Dat hangt helemaal af van wat er rijp is in de tuin".

Ik zou die avond kennis maken met Saltimbocca alla Romana bereid met verse salie en daarbij overheerlijke verse groenten uit de tuin. Ik kan me niet herinneren dat salie mij ooit beter heeft gesmaakt.

Saltimbocca betekent letterlijk "Springt in de mond". De combinatie van de parmaham, salie en het malse kalfsvlees is werkelijk verrukkelijk. De klassieke bereiding (alla Romana) is met Marsala wijn, in bijgaand recept een alternatief met funghi.

Voor 4 personen:

• 4 kalfsschnitzels (ca. 125 gram per stuk)
• 8 blaadjes verse salie
• 4 plakjes parmaham
• boter
• olijfolie
• peper en zout
• 250 gram kastanjechampignons, schoongeborsteld in stukjes gesneden
• 100 ml rode wijn
• houten prikkers om het vlees bij elkaar te houden

Het vlees: Leg de schnitzels op een werkblad en dep ze droog. Bedek met folie en sla het vlees plat met de onderkant van een pan. Peper en zout het vlees aan beiden kanten en leg er een plak parmaham en een blad salie op. Rol het geheel op en steek er prikker door om het bij elkaar te houden. Verwarm ondertussen de oven voor op 180 graden.

Verhit de boter in een (braad)pan met een scheutje olijfolie. Als dit begint te kleuren voeg dan het vlees toen en bak aan alle kanten rondom bruin. Doe de deksel op de pan en verhit nog even door op een laag vuur. Haal het vlees uit de pan en doe het in een vuurvaste schaal en plaats deze in de oven.

De funghi: Laat de resterende boter in de pan en schraap het aanbaksel los. Draai het vuur omhoog, voeg de champignons toe en bak deze al omscheppend een paar minuten op hoog vuur. Blus af met de rode wijn. Snijd de overige salie fijn en voeg deze toe. Breng op smaak met peper en zout en laat de saus wat inkoken.

Snijd de Saltimbocca schuin door en haal de prikker eruit. Serveer samen met de champignons en eventueel een puree van aardappel, selderij en knoflook.

Buon Appetito!

Risotto con Asparagi

Je hoeft gelukkig niet altijd naar Italië af te reizen om van verse producten te genieten. Er zijn zelfs 2 delicatessen die ik liever uit Nederland heb dan uit Italië: Witte asperges en aardbeien. Eigenlijk hoop ik stiekem dat de Italianen hier jaloers op zijn...
Ieder jaar kijk ik reikhalzend uit naar het seizoen. Ik ben verzot op het witte goud, ze zullen niet voor niets deze bijnaam gekregen hebben. Van de klassieke bereiding met ei, ham en roomboter ben ik echter geen liefhebber. Nee, dat snappen ze in het zuiden beter. Ik denk dan ook aan Parmegiano, Risotto of Pesce & Taggiasca olijven.

Het heeft even geduurd dit jaar, maar vandaag schijnt te zon. Vanuit mijn tuin - aan de rand van Tilburg- voel ik dat de asperges een kilometer of zeven hiervandaan echt beginnen te groeien. Zaterdag fiets ik naar de boer en ga ik de ogen uitsteken van de Italianen: "Wat zullen ze jaloers zijn!". Vers van het land en direct geschild gaan ze mee naar huis om er vervolgens een overheerlijke risotto mee te maken.

De lekkerste asperges vind je overigens in Udenhout -nabij Tilburg- tegen de Loonsche en Drunense Duinen aan: www.aspergeboerderijvaniersel.nl
Ook een wandeling in dit bijzondere duingebied kan ik van harte aanbevelen.

Risotto con Asparagi voor 4 personen

• 500 gram witte asperges, geschild en ontdaan van de harde onderkant
• 250 gram groene asperges, ontdaan van de harde onderkant
• 50 gram boter
• 1 sjalot, gesnipperd
• 1 teen knoflook, fijngesneden
• 300 gram Risotto rijst (Arborio)
• 100 gram versgeraspte Parmegiano
• Peper en zout

Leg de witte asperges in een pan met ruim water en breng aan de kook. Draai na 5 minuten het vuur uit en laat de asperges nog 15 minuten in het kookvocht staan. Breng een pan water aan de kook en kook hierin de groene asperges 3 minuten

Verhit ondertussen de helft van de boter en fruit de sjalot en knoflook kort (2 minuten). Voeg de rijst toe en verwarm tot deze glazig wordt. Voeg kookvocht van de asperges toe en blijf roeren. Herhaal dit totdat de rijst gaar is en geen vocht meer opneemt, maar nog wel smeuïg is (ca. 20 minuten).

Snijd de asperges in kleine stukken en roer deze samen met de Parmegiano  en de rest van de boter door de risotto. Breng op smaak met peper en zout.

Buon Appetito!

Bucatini all'Amatriciana

Er zijn twee dingen waar ik niet warm voor loop; toeristische plaatsen en fonteinen. Zeker niet als deze samengaan. Er is echter een uitzondering en wel in Rome. Dwalend door de straten val je van de ene verbazing in de andere. Eén daarvan is Piazza di Trevi met de door Bernini ontworpen Trevi fontein. Immens, adembenemend en betoverend; 26 meter hoog en 22 meter breed. Het Palazzo waartegen de fontein is gebouwd lijkt te 'groeien' uit de rotsen. Neptunes kijkt zelfgenoegzaam neer alsof hij wil zeggen: "Dat had je niet gedacht".
Rome en de Trevi fontein zijn voor mij onlosmakelijk verbonden met Bucatini all'Amatriciana. Dit gerecht, oorspronkelijke uit Amatrice (Abruzzo op de grens met Lazio), is in Rome erg populair. De smaak laat je even wegdromen; helemaal alleen op het plein zoals Marcello en Sylvia in "La dolce Vita".


Voor 4 personen

• 350 gram Bucatini
• olijfolie
• 150 gram pancetta in kleine reepjes
• 1 ui, gesnipperd
• 1 rode chilipeper, zonder zaadjes in dunne reepjes
• 400 gram gezeefde tomaten  
• 50 gram versgeraspte Pecorino

Verhit een scheut olijfolie in een pan en bak hierin de pancetta, ui en chilipeper een minuut of 4 tot alles licht kleurt. Voeg de tomaten toe en laat 15 minuten pruttelen. Breng ondertussen een pan water aan de kook en voeg zout toe. Kook de Bucatini al dente, giet af en meng met de saus en pecorino.

Buon appetito!

Gnocchi di Patate al Pomodoro, Basilicum e Mozzarella

Papa...eten we vanavond gnocchi? Mijn oudste dochter -Lara, 6 mei 2010- is er dol op! Ze vindt het leuk om mee te helpen met de bereiding, het is inmiddels een ritueel geworden in het weekend samen verse pasta of gnocchi te maken. Het kost wat tijd, echter het resultaat van deze verse deegkussentjes is overweldigend. Ik eet ze zelf het liefst met een simpele tomatensaus, basilicum en mozzarella. Maar ook met bijvoorbeeld een huisgemaakte pesto krijg je een overheerlijk gerecht.

Voor de gnocchi (4 personen)

• 750 gram kruimige aardappels (ongeschild)
• 250 gram meel (+ extra om te bestuiven)
• 1 middelgroot ei
• zout
• Stamper of pureeknijper

Kook de aardappelen in de schil 20 minuten in licht gezouten water. Giet af, laat het vocht verdampen en pel, als de aardappels wat zijn afgekoeld, de schil eraf. Prak of knijp de aardappelen in de pan en voeg meel, ei en wat zout toe, meng alles door elkaar tot het 1 geheel is. Als het deeg te nat is voeg dan nog wat meel toe (niet te veel, dit komt de smaak van de gnocchi niet ten goede). Bestuif het werkblad met wat meel en kneed het deeg een minuut of 5.
Rol het deeg met de hand tot rolletjes van ongeveer een cm doorsnede en snijd deze in stukken van een cm of 2. Gebruik hiervoor de zijkant van een vork. Prik vervolgens zachtjes met de vork in de gnocchi (hierdoor zal de saus beter blijven hangen).
Bestuif tot slot de gnocchi met wat meel en leg ze uit elkaar op een theedoek tot je ze gaat bereiden.

Voor de saus

• Olijfolie
• 1 teen knoflook, gepeld en fijngehakt
• 600 gram gepelde tomaten uit blik, in blokjes gesneden
• 8 blaadjes verse Bassilicum  (+ extra om te garneren)
• zout/ peper
• 50 gram versgeraspte parmigiano reggiano
• 1 bol mozzarella in kleine blokjes gesneden

Verwarm in een kleine (steel)pan een scheut olijfolie en fruit hierin de knoflook kort. Voeg tomaten en basilicum toe en breng op smaak met peper en zout. Laat de saus een 15-20 minuten op laag vuur pruttelen.

Zet ondertussen een grote pan water op het vuur en voeg zout toe als het water kookt. Doe de gnocchi in de pan en wacht tot ze boven komen drijven (dit gaat vrij snel). Haal ze met een schuimspaan uit de pan en laat ze even uitlekken in een vergiet. Voeg de parmezaan toe aan de saus en meng de gnocchi erdoor. Schep alles op een grote schaal en verdeel de mozzarella erover, garneer met een paar blaadjes basilicum en serveer direct.

Buon appetito!