Ambra II

Het is bewolkt als we vertrekken vanuit Bolsena. De vorige avond heeft het flink geregend en geonweerd. Tot diep in de nacht werden het meer en de omliggende heuvels opgelicht door harde flitsen. We verlaten de regio Lazio, rijden Umbrië binnen en nemen bij Orvieto de snelweg. Gelukkig nog niet naar huis, onze volgende stop is Castegliano d'Intelvi. Een klein dorpje in de bergen op 5 kilometer van het Comomeer.

Onderweg besluiten we te stoppen in Ambra, Toscane. Twee jaar eerder waren we daar al eens en ontmoette bij toeval een bijzondere man (het verhaal lees je hier). We achterhaalden elkaars adressen en stuurden de voorbije jaren kaarten, foto's en kalenders over en weer. De man heet Nicola en we waren erg benieuwd hoe het met hem gaat en daar reden we graag een stukje voor om.

We parkeren de auto in Ambra en het is alsof we nooit zijn weggeweest. Na een cappuccino bij Bar della Piazza wandelen we naar de groene poort waarachter de tuin van Nicola verscholen ligt. Een vrouw komt ons tegemoet.

"Wie is Italia?" 

Ze herkent ons van de foto's en nodigt ons direct uit om een espresso te komen drinken. Het oude schuurtje heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een stenen tuinhuis met keuken en toilet. Ze verontschuldigt zich dat ze onder de tomaten spetters zit, ze is passata aan het maken.

Ze begint enthousiast te vertellen: "Nicola zou het geweldig vinden jullie weer te zien, hij heeft het altijd over jullie." Maar dan verschijnt een bezorgde blik in haar ogen. "Helaas is hij is er niet, hij ligt in het ziekenhuis."

Daar schrikken we wel even van en onze nieuwsgierigheid naar hoe het met hem gaat groeit met de seconde.

"Nicola heeft veel te hard gewerkt het afgelopen jaar" vertelt zijn vrouw verder. "Hij viert in januari zijn tachtigste verjaardag en moet het eigenlijk eens rustiger aan gaan doen. Altijd maar werken in de tuin, het is veel te zwaar! Hij heeft een infectie aan zijn luchtwegen opgelopen en is in mei met spoed per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Hij kreeg helemaal geen lucht meer."

Het groene hek gaat open en zijn schoon- en kleindochter verschijnen. Ze brengen hun vakantie door in Ambra en begroeten ons hartelijk. De bambini hebben elkaar snel gevonden, ze rennen door de tuin, bewonderen de kuikens en knuffelen met de tamste poes ooit.

"Het komt wel weer goed met Nicola, hoewel hij nog flink moet herstellen. Daarom ligt hij nu in een kliniek in Como, daar zijn de weersomstandigheden ook gunstiger." Enigszins opgelucht proberen we in ons beste Italiaans (plus handen en voeten) uit te leggen dat we onderweg zijn naar het Lago di Como en niet ver van de stad Como verblijven. "Zouden we hem mogen bezoeken?"

Dit moet geen probleem zijn volgens de schoondochter en Nicola's vrouw pakt de telefoon.
"Raad eens wie hier op bezoek zijn?" We horen Nicola  door de hoorn schreeuwen. Pluk al het groente en fruit dat rijp is uit de tuin! Met tassen vol geluk, verse groenten en fruit vervolgen we onze weg richting Como.

Meer La vita è Bella? Volg ons op Facebook en Twitter

Na regen komt zonneschijn

KABOEM! Het begint flink te onweren. Lara huilt. “Wat is er?” vraag ik bezorgd. Papa moet thuiskomen. Nu! “Hij komt zo thuis lieverd…” “Nee, hij moet nu thuiskomen. Het regent heel hard. Ik wil dat hij er nu is. We gaan hem zoeken!”
“Lara we kunnen toch niet zomaar gaan rijden. Wij weten helemaal niet welke kant hij is opgefietst.

Vroeg in de ochtend, na het ontbijt, ging papa fietsen vanaf camping La Chiocciola in Toscane. Een camping waar de Italiaanse cultuur de overhand heeft, de prijzen normaal zijn en het eten typisch Italiaans is. De meiden hadden de tafel gedekt. Heerlijke brioches, Nutella, jam, appelstroop en onze favoriet "Campagnola" koekjes. Alhoewel Italianen deze koekjes alleen met het ‘colazione’(ontbijt) eten kunnen wij er geen genoeg van krijgen en er gaan dan ook altijd de nodige zakken terug mee naar huis.
Ik bleef met de meiden achter op de camping. “Zwemmen, zwemmen!” Lara en Italia waren het er samen over eens, er moest gezwommen worden. En dat idee was zo gek nog niet met temperaturen boven de dertig graden. Bepakt en bezakt vertrokken wij richting het zwembad. Daar was Lara’s vriendinnetje Eva, afkomstig uit Duitsland. Samen speelden zij tikkertje. Na een aantal uur verkoeling was het tijd om terug te keren naar de caravan, -Papa zal zo wel thuiskomen- onderweg nog even schommelen en glijden in het speeltuintje midden op de camping. Toen begon het te regenen...
En niet zomaar regen, het kwam echt met bakken uit de hemel, donder en bliksem. Ondertussen vroeg ik me af: Björn rijdt toch niet op banden zonder profiel en niet te hard? Als hij maar even schuilt, nu is fietsen echt niet verantwoord.

Lara staat me streng aan te kijken. “Wij gaan gewoon rijden” zegt ze stellig en ze drukt haar handen stevig in haar zij. Om haar gerust te stellen besluit ik met de auto naar de ingang van de camping te rijden. Helaas, hij is nog niet in zicht. Dan toch maar richting Ambra. Ook daar is hij niet te zien. Het regent en onweert nog altijd hard en Lara huilt alsmaar harder. Ik besluit de andere kant op te rijden, richting Bucine. Na een 10-tal kilometer wordt het droog en daar zien wij hem, eindelijk! Een lach verschijnt op het gezicht van Lara en papa lacht verrast terug.
”Papa, je bent niet nat?” zegt Lara verbaasd.
“Nat, waarvan?”
"Het heeft daarnet toch heel hard geregend? Heel de camping is nat. Wij gingen jou zoeken”. “Ik heb helemaal geen regen gehad. Ik reed in een prachtige klim en zag in de verte enkel wat bewolking. Ik had er geen benul van dat dit op de camping was."

Die middag gaan we naar San Gimignano… Wat wij daar beleefd hebben (en aten) lees je in de volgende blog op La Vita è Bella.

Fusilli al tonno e melanzane

Daar stonden we dan, onder de tent van een onbezette caravan. Met bakken kwam het uit de hemel. Grote druppels, koud was het niet. We hadden net een caffè gedronken bij het barretje op de camping. De meisjes namen een waterijsje. Op die paar vierkante meter zongen we liedjes en speelden we spelletjes. Het was nog rustig in juni op campeggio La Chiocciola, wat 'slakkenhuis' in het Nederlands betekent. En de camping doet zijn naam eer aan, alles gaat hier net een tandje langzamer. Laat je niet misleiden door de wat verouderde aanblik van het winkeltje en het barretje bij de entree van de camping. Achter de poorten is het een oase van rust en Italiaanse gezelligheid. Mooi gelegen tussen de groene heuvels in de Ambra vallei bij het piepkleine dorpje Capannole, een kilometer of 60 onder Firenze (Florence) in hartje Toscane. Een perfecte uitvalsbasis om Toscane te ontdekken. Plaatsen als Arezzo en Siena liggen binnen handbereik en op een uurtje rijden vind je onder andere San Gimignano, Montepulciano en Perugia (Umbrië).

De meisjes rennen ondertussen van de ene naar de andere tent. Ze gillen het uit als een grote druppel in hun nek plenst. "Gaan we terug naar de caravan?" vraagt Italia, ze kijkt wat sip. "We hebben honger" vervolgt Lara. "Het regent nu niet meer zo hard, dus we kunnen best wel teruggaan toch?". Daar hadden de meiden gelijk in, snel gingen we ervandoor. Langs het riviertje en de kikkervijver, over gladde stenen en langs plassen water af op het grindpad. Het leek wel alsof we alleen op de camping waren, het natte gras streelde onze voeten. "We willen Fusilli papa! Met tonijn" Dit recept, -ontstaan in de caravan-  is inmiddels een "klassieker" in huize La Vita è Bella.

Fusilli al tonno e melanzane

Voor 4 personen

• 350 gr fusilli
• 3 teentjes knoflook, in dunne plakjes gesneden
• 3 sjalotjes, gehalveerd in dunne plakjes
• 1 aubergine, in kleine blokjes gesneden
• 200 gr pomodorini, in partjes gesneden
• 100 ml rode wijn
• 200 gr tonijn (uit blik, op olijfolie)
• 75 gr parmezaanse kaas (versgeraspt)
• olijfolie, peper & zout

Verhit 2 eetlepels olijfolie in een pan en fruit de knoflook en de sjalotten 2 minuten op laag vuur. Voeg de aubergine toe en "stoof" deze in 15-20 minuten langzaam gaar. Breng ondertussen een pan water aan de kook voor de pasta en kook deze met een eetlepel zout "al dente". Doe dan de pomodorini bij de saus, draai het vuur hoog, blus af met de rode wijn en voeg een snuf zout toe. Laat de alcohol verdampen en draai het vuur weer laag. Laat het geheel nog even doorgaren en roer er dan de tonijn ( inclusief de olijfolie waarin deze zit) doorheen. Haal de pan van het vuur, roer de parmezaanze kaas erdoorheen en voeg zout toe naar smaak. Meng de saus met de pasta en serveer direct. Bestrooi het geheel met flink wat versgemalen zwarte peper.

Buon appetito!

We zijn weer "thuis"...

Het is altijd even wennen om weer thuis te zijn. Natuurlijk is het fijn om onder je eigen douche te stappen en in je eigen bed te liggen. Liever zouden we wakker worden van luidende kerkklokken en een cappuccino nemen bij onze favoriete bar. Daarna slenteren door de kleine straten van een of ander mooi dorpje, bijzondere mensen ontmoeten en ongedwongen genieten van alles om ons heen. Na een heerlijke lunch met een goed glas wijn nog even afkoelen bij het zwembad. Want dat deden we de afgelopen tijd. We zijn net terug van drie weken Italië, drie hele mooie weken. De eerste in Desenzano aan het Lago di Garda, week twee en drie brachten we door in Capannole, hartje Toscane. 

We hebben veel gezien, geproefd en meegemaakt de afgelopen weken in bella Italia. Uiteraard zullen we de mooiste verhalen, recepten en foto's met jullie delen op onze blog, twitter en sinds vandaag ook facebook pagina. (Klik hier en vind ons leuk!)

Zo bezochten we Sirmione en Lasize, aten we pici in Montepulciano, de lekkerste Gelato in Desenzano en hadden we een bijzondere middag in Duddova, een klein dorpje in de Toscaanse heuvels.

In Verona stonden we verlekkerd te kijken op de menukaart van Osteria da Ugo. Antoinette Coops had ons dit restaurant aanbevolen. Het was pas half zeven, onze Nederlandse maagjes waren duidelijk nog niet gewend aan het Italiaanse ritme. Zoals het hoort opende de Osteria haar deuren om half acht en we gingen noodgedwongen op zoek naar een alternatief. Een goede reden dus om Verona snel weer eens te bezoeken.

Ook bezochten we Florence en bekeken deze wonderschone stad door de ogen van een local. Sophie Kruijsdijk liet ons haar Florence zien. Tijdens de Ferrie delle Messie waren we in San Gimignano en tijdens de Giostra dei Saraceni in Arezzo. Twee sfeervolle middeleeuwse feesten, eeuwenoude tradities waar de inwoners terecht zeer trots op zijn. Er zijn trouwens in de zomer tal van spannende evenementen in Italië, kijk maar eens op deze blog van Ciao Tutti met 12 hele mooie tips. 

Helaas zit het er voor ons weer op, wat blijft zijn mooie herinneringen en de voorpret van onze volgende Italië trip.

Ondanks dat we thuis zijn een gevoel van heimwee....

Ciao!

Björn, Cindy, Lara, Italia & Giulia