Spaghetti con verdure

Ai, de laatste blog dateert alweer van januari. Verhalen genoeg, maar met drie kleine kinderen en een drukke baan is het soms lastig de tijd te vinden om al deze verhalen ook in een blog te vertalen. Daarom een verhaal met recept uit het vakantieboek. September 2013 verbleven we twee weken in en rond Levico Terme in de regio Trentino, Noord-Italië.

In het zwembad leerde je hem kennen, je was op slag verliefd! Samen plonsden jullie van de kant in het water en sloten samen een pact om de papa’s in het zwembad te duwen. Als twee verliefde pubers liepen  jullie over de camping ingepakt in dezelfde handdoek, bij de caravan nog een snelle knuffel en soms een voorzichtige kus.
Je wilde niet meer met papa trouwen. Stan was de nieuwe man in je leven. Je viel niet voor die gebruinde Italiaanse macho’s. Nee, die blonde adonis met zijn rode Cars zwembroek stal je hart. Vanaf dat moment is het Stan voor en Stan na. ‘Zitten mijn haren zo goed voor Stan? Gaat Stan ook naar het zwembad? Als Stan straks wakker is dan wil ik met hem spelen!’ Lara is helemaal hoteldebotel, en papa....die kijkt het met lede ogen aan.‘Mag Stan hier komen lunchen?’ vraagt Lara op een dag. Lara heeft al goed begrepen dat de liefde van de man door de maag gaat, zelfs bij een jongeman van 3 jaar oud. ‘Goed!’ zegt papa, ‘maar dan ga je het wel zelf vragen.’ Ze rent naar de caravan van Stan. Met rode wangetjes en een zacht stemmetje vraagt ze het, ze trekt met haar rechtervoetje strepen door het gras en kijkt verlegen naar beneden in afwachting op het antwoord. Als Stan ‘ja’ zegt is ze door het dolle heen.En natuurlijk wil Lara pasta eten.


Spaghetti con verdure dal campeggio  (voor 4 personen)

• 350 gram spaghetti
• 3 teentjes knoflook (in dunne plakjes gesneden)
• 5 rijpe tomaten (in grove stukken gesneden)
• 2 kleine courgettes  (in dunne reepjes gesneden)
• 1 gele paprika (schoongemaakt en in dunne reepjes gesneden)
• 4 eetlepels extra vergine olijfolie
• 30 gram versgeraspte Parmigiano
• Peper, zout

Zet een pan met ruim water op het vuur om straks de pasta te koken. Verhit een lepel olijfolie in een koekepan en ‘gril’ hierin de courgette en de paprika tot dat deze zacht zijn. Het mag best een beetje kleuren, maar laat het niet aanbakken. De groente insmeren met olijfolie en op de gril leggen is uiteraard een betere optie. Verhit twee eetlepels olijfolie in een pan, rooster hierin de plakjes knoflook totdat deze licht beginnen te kleuren. Doe dan de grof gesneden tomaten inclusief het sap in de pan, breng zachtjes aan de kook en voeg wat zout toe. Als het water voor de pasta kookt voeg dan zout toe en kook de spaghetti al dente. Haal ondertussen de tomaten van het vuur (15 minuten) en roer hier nog een lepel olijfolie doorheen. Giet de pasta af en meng de tomaten, groente en spaghetti door elkaar. Serveer direct en bestrooi met de parmigiano en wat peper.
Buon appetito!

Polenta Taragna Alla Bergamasca

Drie keer is het me overkomen. Drie keer heb ik niet lekker gegeten in Italië. Ik heb niet bijgehouden hoe vaak ik ergens ben aangeschoven tijdens de talloze bezoeken en vakanties, wel weet ik dat ik vaker uiteten ben geweest in Italië dan in Nederland. Ook weet ik zeker dat de lijst met mindere ervaringen in Nederland een stuk langer is.


Slechts één keer liet ik mijn eten staan. Uit respect voor het restaurant en de gasten die ogenschijnlijk wel genoten van hun maaltijd -hoofdzakelijk pizza en bier- zal ik de naam van het restaurant niet vermelden.

We bestelden ossobuco en kregen er een flinke berg droog, smakeloos iets bij. We keken ernaar, we proefden, keken elkaar aan en schoven lachend ons bord wat naar achteren. Toch nog een hapje, "Nee! Dit is gewoon echt niet lekker." Even later haalde il cameriere  haastig de volle borden van tafel, hij keek niet op. Ik vroeg nog wat het het was. "Polenta" zei hij kortaf en hij vluchtte de keuken in. We bedankten vriendelijk, vroegen de rekening, betaalden en maakten de belofte dat we hier nooit meer gingen eten (het uitzicht was wel prachtig). Polenta dus, niet mijn ding dacht ik nog.

Het was mijn kennismaking en deze kennismaking zorgde ervoor dat ik jaren geen polenta at. Ik overwoog niet eens om het thuis eens klaar te maken of het te bestellen in een ristorante. Buiten dat polenta wat minder goed verkrijgbaar is in Nederland ben ik het ook niet heel vaak tegengekomen op de kaart van (Italiaanse) restaurants in Nederland. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik er geen oog voor had, ik zal er eens op gaan letten. Maar hoe dan ook, polenta was niet aan mij besteed dacht ik.


Jaren later, in 2012, bezochten we Bergamo, Lara net 2 jaar, Italia 9 maanden, Giulia was nog niet geboren. We slenterden door de straten van het oude centrum nadat we de kabeltrein naar boven hadden genomen. Het was half juni en het was rustig. Het was prachtig! Dit was overigens ook het moment dat we beseften dat chiese, palazzi e musei tijdelijk niet geschikt voor ons zijn. De meiden vonden de echo veel te interessant in al die mooie gebouwen en gilden hard door de kolossale ruimten. Dus liepen we uren over de mooste pleinen en door kleine straatjes en steegjes. We keken onze ogen uit. Tot we honger kregen.

Op de hoek van de Via Bartolomeo Colleoni vonden we een ristorante. Il cameriere leidde ons naar il giardione waar enkel famiglie Italiane van hun pranzo aan het genieten waren.We bestelden verse pasta met funghi en gnocchi della casa, maar voordat dit geserveerd werd kregen we een klein bordje van het huis. Op het bordje lag een klein hapje, een bergje iets... het had iets weg van polenta. Verschrikt keek ik de dame die het serveerde in de ogen en vroeg wat het was. "Questa è la nostra specialità" antwoordde ze trots. "Polenta Taragna Alla Bergamasca!" Onze gezichten betrokken, we proefden, we lachten, we voelden ons schuldig, we waren gelukkig. "Wat is dit lekker!"

Polenta vers bereid tijdens het Fesitval del
Mais 2013 in Levico Terme (Trentino).

Polenta Taragna Alla Bergamasca

• 500 gram boekweitmeel (farina di grano saraceno)
• 1.5 liter water
• 400 g branzi (lokale bergkaas, als alternatief Fontina of Gruyere. In kleine blokjes)
• 200 gram boter (in kleine blokjes)
• 1 el zout

Breng het water aan de kook en voeg een eetlepel zout toe. Giet langzaam in een dunne straal het boekweitmeel erbij, blijf voortdurend roeren. Roer nog ca. 45-60 minuten verder en haal dan de pan van het vuur. Voeg de blokjes boter en kaas toe en zet dan de pan weer op het vuur. Verwarm zachtjes nog een paar minuten onder, tja, voortdurend roeren. Serveer gloeiende heet op borden of in kommen.
Buon appetito!

Pizzoccheri

Een Italiaans gerecht wat in Nederland bepaald niet bekend is en toch prima in de winterse keuken zou passen is Pizzocheri della Valtellina.

Ik leerde het gerecht kennen aan het Comomeer, het was het lievelingsgerecht van Anna, de uitbaatster van B&B Il Moto. "I always order the pizzoccheri" vertrouwde ze ons toe in gebrekking Engels. We stonden op het punt een hapje te gaan eten. Ik vroeg nog 3 keer hoe het gerecht ook alweer heette, maar was het alweer vergeten toen we bij het restaurant aankwamen en bestelde een pasta alle verdure.

Later in een supermarkt herinnerde ik het me. Ik stond in een schap te kijken en zag daar de pakken gedroogde pizzoccheri staan, een pasta van boekweit- en tarwemeel, typisch voor Noord-Italië. Ik nam een pak mee en maakte het, na de vakantie, thuis. Ik kan verklappen dat mijn eerste pogingen geen doorslaand succes waren. En toch nam ik iedere keer weer een paar pakken mee als ik in Italië was.

 

Ik heb door de jaren heen mijn eigen variant ontwikkeld. De Valtellina Casera DOP vervang ik door Gruyere (Zwitserse variant, makkelijker verkrijgbaar in Nederland). De savooiekool of snijbiet vervang ik door spitskool. Geen boter maar extra vergine olijfolie en ook de verse salie laat ik achterwege. Wel gebruik ik een rood pepertje.

Ik hoop dat jullie me vergeven!

 

Voor het echte werk ga je naar Antoinette, zij heeft het traditionele Pizzoccheri della Valtellina recept op haar blog staan, met daarbij ook de verse bereiding van de pizzoccheri pasta.

 

Voor 4 personen

• 250 gram Pizzoccheri
• 250 gram kruimige aardappel, geschild in plakjes
• 200 gram Gruyere, in kleine blokjes
• 1 spitskool, schoongemaakt en in dunne reepjes gesneden
• 1 ui, fijn gesnipperd
• 1 kleine rode peper, in dunne reepjes
• 1 teentje knoflook, fijngesneden
• Olijfolie (extra vergine)
• (Zee)zout

Verhit een flinke scheut olijfolie in een grote pan (of eventueel wok). Fruit kort de knoflook en voeg de rode peper en de gesnipperde ui toe. Laat 5 minuten op laag vuur staan. Zet ondertussen een grote pan met water op het vuur. Voeg als het water kookt 2 eetlepels zeezout en de aardappels toe. Laat 10 minuten koken, voeg de pizzoccheri toe en laat nog eens 10 minuten koken.
Voeg bij de knoflook/ ui/ peper de spitskool toe en laat op laag vuur gaar 'stoven'.
Giet de aardappels/ pizzoccheri af in een vergiet, laat even uitlekken en meng dit door het spitskoolmengsel samen met de kleine blokjes gruyere.
Serveer direct in een grote schaal of diep bord.

Buon appetito!

Felice Anno Nuovo

Even, heel even, knipper ik met mijn ogen. Een flits. Ik doe mijn ogen nog een keer dicht, nu een  paar seconden. Een heel jaar komt voorbij: Ik zie Giulia nog een keer geboren worden, voel hoe Italia me vastpakt en hoor Lara vertellen dat ze bijna 4 jaar is en bijna naar de basisschool gaat. Ook zie ik nog een keer hoe mooi onze vakantie was in Levico Terme, ik geniet van Verona en van de Gnocchi di Ricotta bij La Vecchia Fattoria. Dat was in september en lijkt al zo ver weg.

Ik doe mijn ogen weer open. 3, 2, 1... Gelukkig nieuwjaar!
Zoenen, de beste wensen, een gemeende arm op mijn schouder, een klopje op mijn rug. Het vuurwerk barst los in Tilburg, het is 2014!  Nog meer handen, nog meer zoenen en nog meer klopjes.  Een glas Moscato d’Asti en goede voornemens.

Op 1 januari gaan we fietsen met tutti famiglia. Lara achterop bij Cindy, Italia bij mij en aan mijn fiets een fietskar gemonteerd met een babyzitje waarin Giulia ligt te slapen. Onderweg, aan de rand van de bossen, stoppen we om wat te drinken. Binnen in het café genieten we van de gezelligheid en eenmaal buiten rennen Lara en Italia gelijk de speeltuin in. Ik ga de fietskar vastmaken en terwijl ik daarmee bezig ben staan twee vrouwen me aandachtig te volgen. Ze kijken me stralend aan. Grijs haar hebben ze, een lach op hun gezicht. Ik klik de fietskar aan het frame van de fiets en sta op. “Fietst dat nu fijn met zo’n fietskar?” “Dat is heerlijk mevrouw, je hebt niet eens in de gaten dat er een kar aan je fiets hangt en als je alleen met drie kinderen wil gaan fietsen is dit de enige optie” “Drie kinderen? Wat een rijkdom!”  “Ja mevrouw, drie hele mooie dochters, en een hele mooie vrouw!”

Cindy en de kinderen staan nog in de speeltuin, Lara glijdt nog een keer van de groene glijbaan, Italia rent naar het speelhuisje, ze willen blijven. Ik ren er achteraan door het zand. De twee vrouwen staan er nog altijd en volgen het op de voet, ze kijken vol bewondering. Wij lopen samen terug naar de fietsen om naar huis te rijden.

Deze ene ontmoeting fluisterde mijn goede voornemens in voor 2014: Genieten, aandacht hebben voor elkaar en oprechte interesse. Voor mijn gezin, familie, vrienden, collega’s en iedereen die ons pad kruist.

Fijn jaar allemaal. Ben gelukkig!

La vita è bella!

 

 

 

Pasta alle Verdure

Lara kijkt vrolijk om haar heen, ze is net 4 maanden. Het is september 2010 en het weer is zacht. We zijn in Cremia en dit is Lara haar kennismaking met Italië. Op de veranda van Bed and Breakfast Il Motto is het genieten van het uitzicht over het Lago di Como. De zon glinstert in het water.

We luisteren naar de verhalen van Anna en Bruno, de uitbaters van de B&B. Ze stralen pure eenvoud en geluk uit. Geen oog voor strak ingerichte kamers en moderne meubels. Wel voor de gast, de mens. We voelen ons daar thuis.

Bruno, een geboren Milanees, reserveert voor ons een tafel bij Lauro, de ristorante van Famiglia Bruni Peverali in Rezzonico, een dorpje verderop.  We werpen nog een blik op het meer en nemen de auto naar Rezzonico, het Como meer aan onze linkerzijde.

We parkeren de auto aan de rand van het dorpje en via kronkelende straatjes met grote stenen traptreden bereiken we Ristorante Lauro. Lara stuitert op en neer in de kinderwagen, ze vindt het prima en eenmaal binnen voelt ze zich op haar gemak. Zoals het hoort is er duidelijk meer aandacht voor het eten dan voor de inrichting. We bestellen een pasta alle verdure, wat gegrilde vis, water en een karafje witte wijn.
Even later zwaaien de houten klapdeurtjes open. Uit de klapdeuren verschijnt 'la Nonna', vergezeld door de heerlijke geuren van de keuken. Ze lacht vriendelijk naar Lara en serveert de pasta alle verdure, haar schort nog om. Ze schenkt de glazen bij en loopt rustig terug naar de keuken terwijl wij genieten van een heerlijke verse pasta.

Altijd als ik pasta alle verdure maak denk ik even terug aan Ristorante Lauro. Ik heb er inmiddels al aardig wat varianten op gemaakt, dit is er één die erg goed in de smaak valt bij de familie.
Huisgemaakt pasta (op de foto Reginette) heeft uiteraard de voorkeur, maar gebruik gerust gedroogde lintpasta met ei, zoals tagliatelle.

Voor 4 personen

350 gram verse of gedroogde lintpasta (reginette, tagliatelle)

2 teentjes knoflook (in dunne plakjes gesneden)

2 sjalotjes (in kleine reepjes gesneden)

1 wortel (in kleine staafjes gesneden)

1 courgette (in kleine staafjes gesneden)

200 gram doperwtjes (diepvries)

10 blaadjes basilicum

150 gram mascarpone

100 ml witte wijn

25 gram boter

peper en zout

extra vergine olijfolie

versgeraspte parmezaanse kaas (om te bestrooien)

Smelt de boter in een pan en fruit de knoflook, sjalotjes en wortel een minuut of 5. Voeg de courgette toe en verhit kort mee. Blus af met de witte wijn en laat de alcohol verdampen, voeg dan de mascarpone en basilicum toe en laat het geheel op laag vuur garen. Voeg later de doperwten toe. Kook ondertussen de pasta in gezouten water. Breng het groentemengsel, als deze zacht is, op smaak met peper en zout en roer er eventueel nog een lepel olijfolie doorheen. Giet de pasta af en meng alles door elkaar. Serveer direct en bestrooi met de parmezaanse kaas naar smaak.

Buon Appetito!