2015: Tijd voor Dolci!

2014 Is nu niet veel meer dan een zoete herinnering. Een jaar dat we afsloten aan tafel met de bambini, la nonna, lo zio, een goed glas wijn en mooie verhalen. Hét moment om terug te kijken en vooral om eens na te denken wat we het komende jaar allemaal gaan doen.
Niet dat we nu zo van de goede voornemens zijn, en al zeker niet met de jaarwisseling. De sportscholen stromen weer vol, mensen starten met lijnen, stoppen met roken, matigen drankgebruik. Op het moment ik het schrijf zullen er al aardig wat zijn die de goede voornemens aan de kant hebben geschoven en velen zullen de komende weken nog volgen. Het zou ook veel beter zijn te leven zoals je wilt en niet omdat het toevallig 1 januari is.

Plannen hebben we in ieder geval zeer zeker. In april bezoeken we Bologna en in de zomer gaan we de streek Friuli Venezia Giulia verkennen. Deze streek is gelegen in het noordoosten van Italië, grenzend aan de regio Veneto, Oostenrijk en Slovenië. Naast steden als Triëst en Udine is er genoeg te ontdekken, in een prachtige natuur. Uiteraard nemen we jullie mee, niet alleen via onze blog, ook op facebook & twitter.

Ook bedachten we ons dat er nog nooit een dolci op La Vita è Bella was verschenen en dat terwijl er regelmatig naar gevraagd wordt. Wat overigens ook geldt voor veel andere gerechten, daar zullen we dit jaar eens werk van maken. Toch nog een klein voornemen dus...

Dolci della Casa

We zijn er dol op, de maaltijd afsluiten met wat zoetigheid en een sterke espresso. En als je niet kan kiezen dan maak je toch gewoon een leuk trio: Semifreddo, bavarese en panna cotta. Als dat geen smullen wordt!

De semifreddo

• 150 gram pure chocolade (fijngehakt)
• 500 ml slagroom
• 3 eetlepels suiker
• 250 gram mascarpone
• 10 lange vingers (verkruimeld)
• huishoudfolie en cakevorm (langwerpig)

Klop de slagroom met 3 eetlepels suiker stijf, en schep de slagroom luchtig door de mascarpone. Meng er de chocolade (houd wat achter om te garneren)  en de lange vingers doorheen. Bedek de cakevorm met huishoudfolie en stort het mengsel in het blik. Dek af en plaats minimaal 2 uur in de vriezer.

De panna cotta

• 250 ml slagroom
• 2 eetlepels suiker
• 2 gelatine blaadjes
• Kleine bakjes & huishoudfolie

Leg de gelatine blaadjes in koud water en laat ze 5 minuten weken. Breng ondertussen de room met de suiker aan de kook. Haal van het vuur, knijp de gelatine blaadjes uit en roer door de gekookte (cotta) room (panna). Giet de panna cotta in kleine bakjes en laat afkoelen. Dek af met folie en laat minimaal 2 uur in de koelkast opstijven.

De bavarese

• 500 ml slagroom
• 3 eetlepels suiker
• 250 gram bosvruchten (eventueel uit diepvries) + extra om te garneren
• Scheut grappa of wodka
• 5 gelatine blaadjes
• staafmixer, zeef, huishoudfolie en schaal

Leg de gelatine blaadjes in koud water en laat ze 5 minuten weken. Zet een pan op het vuur en verwarm de bosvruchten, pureer ze en voeg een scheutje grappa of wodka toe. Druk alles door een zeef, knijp de gelatine blaadjes uit en los ze op in het mengsel. Laat afkoelen. Klop de slagroom stijf met 3 eetlepels suiker en schep het luchtig door het bosvruchtenmengsel. Stort alles in een schaal, dek af  met folie en laat een paar uur opstijven in de koelkast.

Bereiden
Neem 4 langwerpige borden en haal de bavarese en panna cotta uit de koelkast en de semifreddo uit de vriezer. Snijd een plak semifreddo af leg deze links op het bord, daarnaast een portie bavarese (vorm dit met twee eetlepels) en plaats rechts het bakje panna cotta . Garneer de semifreddo met wat gehakte chocolade, de panna cotta en de bavarese met wat bosvruchten.

Buon appetito!

Ravioli met Aubergine

Eigenlijk wisten we het gewoon nog niet. We hadden er niet over nagedacht of er inkopen voor gedaan. We hadden er zelfs nog niet over gesproken aan de keukentafel, 's avonds op de bank of tijdens één of andere autorit. Waar velen al dagen, zo niet weken, bezig zijn met het voorbereiden van het kerstmenu, was het voor ons dit jaar een verrassing. De voorbije jaren was het op eerste Kerstdag bij ons te doen: Tutti Famiglia over de vloer, uren in de keuken en daarna uren plezier aan tafel. Maar dit jaar stond La Nonna erop dat het inmiddels traditionele kerstdiner op eerste Kerstdag in het ouderlijk huis genuttigd werd. Een uitermate geslaagde avond.

Om in de verassingssfeer te blijven hadden we voor tweede Kerstdag ook maar niets gepland. Deze dag vieren we altijd met het gezin, sinds vorig jaar met zijn vijven dus. We moesten enkel nog bedenken wat er op het menu zou komen, het was inmiddels een uur of drie in de middag.

Nu het jaar weer zijn einde nadert zijn er allerlei herinneringen die de revue passeren. Vakantie in Noord- en Midden-Italië, een bijzondere ontmoeting in Ambra, een leuke dag in Florence, zomaar een ochtend in Milaan en de Ferie delle Messi in San Gimignano. Ook bezochten we in juni Sirmione, een toeristisch dorpje aan het Lago di Garda, waarvan het historische centrum zich op een schiereiland bevindt. Enkel via de ophaalbrug van het kasteel (Rocca Scaligera) heb je toegang tot de talloze winkeltjes, smalle straatjes en gelateria waarvan het personeel ver over de toonbank hangt om je naar binnen te lokken. We liepen er wat rond en aten vervolgens in de tuin van Ristorante Re Desiderio van Roberto Mattinzoli waar zijn tante duidelijk de dienst uitmaakt. Met de energie van een kleine puppy en de felheid van een jonge kat vloog ze over het terras, gaf bevelen aan het personeel en begeleidde gasten naar hun tafel. Tussendoor was er ook nog tijd de bambini een kijkje in de keuken te laten nemen. Ik kan me nog herinneren dat ik er tortellini at, gevuld met aubergine en mozzarella. 

En dat was precies waar ik zin in had deze tweede Kerstdag. Een aangename verrassing, in plaats van tortellini werd het ravioli.

De vulling

• 1 aubergine
• 125 gram (buffel) mozzarella
• 25 gram versgeraspte Parmezaanse kaas
• olijfolie
• peper & zout

Snijd de aubergine in hele kleine blokjes van een paar vierkante millimeter, verhit een flinke scheut olijfolie in een pan en voeg de blokjes aubergine toe en bak deze al roerend. Draai na een paar minuten het vuur laag en laat de groente onder af en toe roeren gaar worden, voeg wat zout toe. Als de aubergine in je mond uit elkaar valt is deze klaar. Draai het vuur uit en laat afkoelen. Snijd ondertussen de mozzarella ragfijn en rasp de Parmezaanse kaas. Meng alles in een kom door elkaar en breng op smaak met peper en zout. Dek de kom af met folie en plaats tot gebruik in de koelkast.


Het pastadeeg

• 300 gram meel van harde tarwe (grano duro)
• 3 eieren
• pastamachine en raviolisnijder

Stort het meel op het werkblad en maak een kuil in het midden met een lepel. Breek hierin de eieren en roer het mengsel met de lepel langs de wanden zodat het meel het vocht gaat opnemen. Als het één geheel begint te worden kun je het met je handen kneden, net zo lang tot je een soepel deeg hebt. Wikkel het deeg in folie en laat een half uur in de koelkast rusten.

De ravioli

Haal het deeg uit de koelkast en snijd het in kleinere stukken. Bestrooi met wat meel en haal het deeg op stand 1 door de pastamachine. Herhaal dit een stuk of tien keer. Vouw het deeg, nadat deze door de pastamachine is gehaald, telkens een keer dubbel en zorg ervoor dat het een mooie plak wordt over de hele breedte van de pastamachine.

Zet vervolgens de pastamachine op stand 2 en haal het deeg er weer doorheen (vouw nu niet meer dubbel). Herhaal dit tot en met stand 7. Als het deeg plakt bestuif het dan met wat meel. Leg deze te drogen op een met meel bestoven werkblad. Doe dit ook voor de andere stukken deeg.

Pak de vulling uit de koelkast en schep met een kleine lepel bolletjes, zo groot als een knikker. Leg deze op de uitgerolde plakken pastadeeg. Zorg dat deze op gelijke afstand van elkaar komen te liggen (cm of 5). Doop je vinger in een bak water en maak de randen rondom de vulling vochtig. Leg er een tweede plak deeg bovenop, druk goed aan (zorg dat de lucht eruit gaat) en snijd los met een raviolisnijder. Druk de randen nog een keer aan met het uiteinde van een vork. Tot je ze gaat koken laat je ze rusten op een met meel bestoven theedoek. Maak daarna (of tussendoor) de saus.

De saus

• 3 teentjes knoflook, in dunne plakjes
• 1 blik gepelde tomaten (400 gram)
• 8 verse blaadjes basilicum (fijn gescheurd)
• 3 eetlepels olijfolie (extra vergine)
• zout

Verhit 2 eetlepels olijfolie in een pan, voeg de knoflook toe en rooster deze totdat de randen van de plakjes bruin kleuren. Voeg het blik tomaten toe en breng aan de kook, roer regelmatig. Draai het vuur laag, voeg de basilicum en zout naar smaak toe. Laat de saus een 20 minuten op laag vuur inkoken en roer er tot slot nog een eetlepel olijfolie doorheen.

Kook de ravioli in gezouten water. Ze zijn na een paar minuten klaar en komen dan ook boven drijven. Schep ze uit de pan en laat even uitlekken. Leg de ravioli op voorverwarmde borden en bedek ze met wat tomatensaus, bestrooi met wat versgemalen peper.

Buon appetito!

Zomaar een ochtend in Milaan...

Halverwege de via Dante ligt een man tegen een gevel op de grond. Zijn armen over elkaar, zijn hoofd tegen de zware stenen van het collosale gebouw. Hij draagt oude, vieze kleren en heeft een onverzorgde baard. Ik kan het vanaf de overkant van de straat en door de laagstaande zon niet goed zien, maar volgens mij slaapt hij. Mensen passeren. Hordes toeristen, studenten en zakenlui (stuk voor stuk strak in het pak). De één loopt de man straal voorbij, de ander buigt voorover en doet wat kleingeld in het geknutselde bakje dat voor hem op de grond staat.

Een groepje van vijf Engelstalige jongens stopt, ze kijken lachend naar de man. Een van hen pakt zijn telefoon en gaat op een meter of twee voor de man staan, met de rug naar hem toe. Hij draagt hippe kleren en een trendy zonnebril. Kortgeknipte kop, haren strak in de wax. Hij houdt zijn telefoon omhoog en maakt een selfie. Hij neemt rustig de tijd om te beoordelen of deze wel facebookwaardig is, delete de foto, zet een klein stapje naar links, strekt zijn arm wat verder en knipt nog een keer met zijn witte iPhone. Met zijn ogen gericht op het touchscreen loopt hij voldaan terug naar zijn vrienden.

Ik kijk naar hun gezichten, wat zouden ze denken? Eén van de jongens is het duidelijk niet eens met deze actie en zet aarzelend een stapje naar achteren. Hij neemt, ongemerkt, afstand van zijn vrienden en houdt zich afzijdig van het gelach. Een tweede jongen pakt zijn telefoon uit zijn broekzak en loopt naar de door zijn vriend gebombardeerde selfie hotspot. Een zakenman loopt vloekend langs, maakt een handgebaar en mompelt dat ze een pak rammel nodig hebben en brabbelt iets als “mancanza di rispetto”. Mijn gedachte. Ik twijfelde nog even of het aan mezelf lag, of ik niet te oud werd en ik hoopte dat de man inderdaad lag te slapen.
Wat de reden ook is van zijn zwervend bestaan: drank, drugs, gokken, baan en/ of vrouw verloren en aan lager wal geraakt, wat dan ook.

Misschien geeft dit tafereel juist de verdeeldheid van Milaan, het land of zelfs van de wereld aan. In de ochtend spraken we een vrouw in de metro. We hadden de auto geparkeerd aan de rand van de stad bij het metrostation San Leonardo om vanaf daar de metro naar het centrum te nemen. Cairoli was onze eindhalte voor dat moment en we verruilden de ondergrondse duisternis voor uitzicht op de Expo, Castello Sforzesco en de Via Dante. Opgetogen om na al die jaren Milaan weer te bezoeken. Het was onze trouwdag en wilden de bambini kennis laten maken met de stad waar onze liefde voor Italië ooit begon. Samen nieuwe plekken ontdekken. De vrouw in de metro vertelde ongelukkig te zijn in Milaan. "Italië is verscheurd, het is echt niet zo mooi als het lijkt." En inderdaad wat weten wij er nu van? Als toeristen willen wij enkel de mooie dingen zien, door een roze bril.

Op de Via Dante stopt de tweede jongen snel zijn telefoon in zijn broekzak voordat hij een foto heeft gemaakt en loopt terug naar zijn vrienden. De jongen op een afstandje van zijn vrienden zoekt ondertussen al zijn kleingeld bij elkaar. Als de andere vier snel doorlopen richting Castello Sforzesco draait hij zich om en loopt snel naar de man. Hij kijkt hem vluchtig in zijn ogen. Aan de beweging van zijn lippen herken ik een sorry, terwijl hij het kleingeld in het bakje laat vallen. De man tilt enkel zijn hand lichtjes op om hem te bedanken.

Pompoenravioli

De herfst. Vind jij dat ook zo'n mooi seizoen? Buiten verkleuren de bladeren aan de bomen in prachtige tinten rood, geel, oranje en oker. De zon laat zich nog altijd voorzichtig zien. Met een trui aan is het heerlijk door de bossen wandelen of, zoals voor ons begin september, langs de oevers van het Lago Maggiore in Noord-Italië. Ook hier kondigde de herfst zich al aan. Het pad langs de boulevard in Arona was al bezaaid met gevallen bladeren. De zon brandde niet meer zo intens op je huid en ging al vroeg onder waardoor het 's avonds behoorlijk afkoelde. Haar stralen lieten nog wel een mooie sprankeling na op het meer. Op enkele bomen groeide paddestoelen. 

Het kan in de herfst natuurlijk ook erg wisselvallig zijn; regen, wind, grijs en grauw. Op dat soort dagen of avonden, is het prima vertoeven in de keuken om ravioli te maken, gevulde pasta met bijvoorbeeld pompoen. En als je dan toch bezig bent kun je maar net zo goed een voorraad aanleggen. De versgemaakte ravioli zijn prima in te vriezen, zo kun je later na een drukke dag toch snel een bijzondere maaltijd op tafel zetten. Je kunt ze namelijk rechtstreeks uit de vriezer in het kokende water gooien en je hoeft enkel de kooktijd wat te verlengen. En de saus? Een tomaten/vlees saus past perfect en ook een simpele sinaasappel/boter saus is een erg lekkere optie. Hieronder het recept voor pompoenravioli met de tomaten/vlees saus.

De vulling

• 1 kleine pompoen
• 500 gram kruimige aardappels (bv Doré)
• 50 gram boter
• 50 gram parmigiano reggiano (versgeraspt)
• 1 middelgroot ei
• peper & zout naar smaak
• snufje versgeraspte nootmuskaat

Verwarm de oven voor op 200 graden en kook daarin de pompoen, in zijn geheel, in 1 uur gaar. Kook de ongeschilde aardappels 20- 25 minuten in licht gezouten water. Giet de aardappels af, laat ze wat afkoelen, verwijder de schillen en stamp ze fijn. Als de pompoen klaar is laat deze dan een beetje afkoelen, hak hem in stukken en schep het vruchtvlees eruit. Stamp de pompoen samen met de aardappels fijn (haal eventueel door een pureeknijper). Voeg de boter, parmigiano, het ei, de nootmuskaat en peper en zout naar smaak toe en meng alles goed door elkaar. Dek af in een kom en zet in de koelkast tot gebruik.

Het pastadeeg

• 800 gram meel van harde tarwe (grano duro)
• 8 eieren
• pastamachine en raviolisnijder
• indien er nog vulling over is maak je gewoon wat pasta bij, controleer wel of je nog ruimte in je vriezer hebt ;)

Stort het meel op het werkblad en maak een kuil in het midden met een lepel. Breek hierin de eieren en roer het mengsel met de lepel langs de wanden zodat het meel het vocht gaat opnemen. Als het één geheel begint te worden kun je het met je handen kneden, net zo lang tot je een soepel deeg hebt. Wikkel het deeg in folie en laat een half uur in de koelkast rusten.

De ravioli

Haal het deeg uit de koelkast en snijd het in kleinere stukken. Bestrooi met wat meel en haal het deeg op stand 1 door de pastamachine. Herhaal dit een stuk of tien keer. Vouw het deeg, nadat deze door de pastamachine is gehaald, telkens een keer dubbel en zorg ervoor dat het een mooie plak wordt over de hele breedte van de pastamachine.

Zet vervolgens de pastamachine op stand 2 en haal het deeg er weer doorheen (vouw nu niet meer dubbel). Herhaal dit tot en met stand 6. Als het deeg plakt bestuif het dan met wat meel. Leg deze te drogen op een met meel bestoven werkblad. Doe dit ook voor de andere stukken deeg.

Pak de vulling uit de koelkast en schep met een kleine lepel bolletjes, zo groot als een knikker. Leg deze op de uitgerolde plakken pastadeeg. Zorg dat deze op gelijke afstand van elkaar komen te liggen (cm of 5). Er zouden 2 rijen boven elkaar moeten kunnen. Doop je vinger in een bak water en maak de randen rondom de vulling vochtig. Leg er een tweede plak deeg bovenop, druk goed aan (zorg dat de lucht eruit gaat) en snijd los met een raviolisnijder. Druk de randen nog een keer aan met het uiteinde van een vork. Tot je ze gaat koken laat je ze rusten op een met meel bestoven blad. Besluit je ze niet meteen te koken, vries ze dan in. Leg de ravioli uit elkaar in een ruime bak, bedek met een stuk bakpapier en plaats voorzichtig de volgende laag.

De saus

• 1 teen knoflook, fijngesneden
• 1 ui, gesnipperd
• 500 gram gehakt (half om half)
• 800 gram ontvelde tomaten uit blik
• 100 ml rode wijn
• 8 blaadjes verse basilicum, in kleine stukjes gescheurd
• olijfolie
• peper en zout
• mespuntje chilipeper

Verhit 3 eetlepels olijfolie in een ruime pan, fruit daarin de knoflook en de ui. Voeg na 5 minuten het gehakt. Bak deze rul en bruin. Draai het vuur hoog, blus af met de wijn en laat de alcohol verdampen. Voeg de tomaten en de basilicum toe en breng aan de kook. Laat het geheel op een laag vuur 20-30 minuten pruttelen. Roer er nog een eetlepel olijfolie doorheen en breng op smaak met peper, zout en een mespuntje chilipeper.

Kook de ravioli in gezouten water. Ze zijn na een paar minuten klaar en komen dan ook boven drijven. Schep ze uit de pan en laat even uitlekken. Leg de ravioli op voorverwarmde borden en bedek ze met wat tomatensaus, bestrooi met versgemalen peper en grof geraspte parmigiano.
Buon appetito!

Risotto con spinaci e ricotta

"Je moet bij mij slapen!" Italia schuift haar dekbed uitnodigend opzij en schuift zover mogelijk naar de rand van haar kleine bedje. Voor ik wat kan zeggen dringt ze nog een keer aan. "Je moet echt bij mij slapen en het licht moet aanblijven." Ik hijs me in het kleine bedje en trek mijn benen op. Italia stopt wat van haar dekbed toe en sluit tevreden haar oogjes. Ze haalt een keer diep adem en slaat dan haar arm om me heen. Buonanotte.

Na een paar minuten verbreekt ze de stilte. "Ik wil weer op vakantie!" "Op vakantie?" Net een dag eerder kwamen we terug van een weekje aan het Lago Maggiore. Het was begin september en we hadden vanuit Dormelletto, de westkant van het meer, het nabije Lago d'Orta en Milaan verkent. 
 "Waar wil je dan naartoe?"
"Ik wil weer naar die snelle trein in het donker in Milaan."
"Weet je wat? Wij gaan een keer samen naar Milaan. Lijkt je dat leuk? Misschien gaan we dan wel met het vliegtuig."
"Ja! Dat wil ik. En ik ben bijna jarig toch? Dan word ik drie!"
"Dat klopt" bevestig ik, terwijl ik uit het bedje klim.
"Slaap lekker lieverd, ik zal het licht aanlaten, droom maar fijn over Milaan en je verjaardag."

Ongeveer drie jaar eerder ligt Cindy languit op de bank met een dikke buik. Het zal een week of vier voor de uitgerekende datum zijn geweest. In de DVD speler draait een film die op het televisiescherm in onze huiskamer tentoongesteld wordt. Het is warm in Tilburg eind augustus 2011. De schuifpui staat open, de gordijnen bewegen zachtjes door het zomerbriesje dat nog voor enige verkoeling zorgt. 

'Non ti Muovere', een film gebaseerd op de gelijknamige roman van Margaret Mazzantini, geregiseerd door Sergio Castellitto die ook de hoofdrol vertegenwoordigt. De film is nog niet afgelopen als Cindy me indringend aankijkt. Ik wist genoeg, kende die ondeugende blik maar al te goed. Zullen we het gewoon doen? hoor ik haar denken en in gedachte beantwoord ik haar vraag met Ja, waarom ook niet! en knik instemmend. 

Voor u nu andere dingen gaat denken: Het gaat hier over de naam van onze tweede dochter. We noemden haar Italia en dat werd op dat moment besloten. Zonder woorden. Enkel door het uitwisselen van onze blikken tijdens het kijken van die film.
Penélope Cruz speelt de vrouwelijk hoofdrol en luistert naar de naam Italia. Het loopt niet zo goed af met haar, maar Italia als naam sprak ons direct aan. Italia zou eigenlijk Luna gaan heten of Lucca als het jongen zou zijn geworden, dat wisten we voor de geboorte nog niet.

Italia Anna Christina | 5  Ottobre 2011 | 02:34

Tja, wie noemt zijn kind nu Italia? Dat zijn er niet zoveel, in 2011 waren we in Nederland in ieder geval de enige. Maar is het nu echt zo'n vreemde naam? Doe je ogen maar eens dicht en laat de letters in je gedachten klinken, fluister de naam zacht en spreek hem dan hardop uit... 
Mooi hè!
Het lokt heel wat reacties uit, dat wel. Van prachtig tot bijzonder tot onbegrip. In Italië zijn ze vaak vereerd, hoewel ook daar Italia geen gangbare naam is, de bambini vinden het vaak raar of grappig.

Vandaag werd Italia drie jaar. Met grote ogen kan ze je aankijken en met haar lip pruilen als ze iets doet waarvan ze weet dat het niet mag. Boos worden: onmogelijk. Genieten: voluit.  En ze wil met de metro in Milaan, de snelle trein in het donker. Dat is haar 'lievelings', zoals ze dat zo leuk zegt. Net zoals vakantie haar 'lievelings' is en gnocchi, penne pasta met tonijn, risotto met spinazie en ricotta, Sesamstraat, Dora, Minnie Mouse, K3 en die gebloemde jurk die we in Milaan bij de Benneton kochten. Oh ja, ze wil ook een keer met een luchtballon.

Buon compleanno a te Italia!

Alles wat ik zeker weet is dat ik van je hou
En dat ik door het vuur zal gaan voor jou
Ik hoop dat dat genoeg is, want veel meer kan ik niet geven
Dan hele diepe liefde
Alles voor jou

---Guus Meeuwis

Risotto con spinaci e ricotta 

• 25 gram boter
• 1 teen knoflook (fijngesneden)
• 1 grote ui (gesnipperd)
• 300 gram arboriorijst
• 100 ml witte wijn
• 800 ml groenteboullion (vooruit, van een blokje)
• 500 gram bladspinazie (grof gesneden, stengels verwijderd)
• 150 gram ricotta
• 50 gram parmigiano reggiano (versgeraspt)
• Peper & zout
• Mespuntje versgemalen chilipeper

Smelt de boter in een ruime pan (op laag vuur), en voeg als deze licht begint te kleuren de knoflook toe. Laat deze een minuutje fruiten, voeg dan de ui toe en na een vijftal minuten de rijst. Als deze glazig wordt blus je af met de witte wijn. Laat de alcohol verdampen (roer zo nu en dan) en voeg dan wat groenteboullion toe. Blijf vervolgens voortdurend roeren en voeg regelmatig wat boullion toe. Doe in gedeelten de gesneden spinazie erbij en laat deze slinken. Blijf roeren en boullion toevoegen. Na een minuut of twintig is de risotto gaar. Voeg de ricotta, parmigiano en chilipeper toe en breng op smaak met peper en zout. Laat een minuut of 5 staan en serveer dan in diepe borden en denk bij de eerste hap aan Italia...
Buon appetito!