Spaghetti da Nicola

De zon verdwijnt langzaam achter de heuvels nabij het Lago di Como in het noorden van Italië. Vanaf het balkon van ons appartement in Castegliano d'Intelvi hebben we een prachtig uitzicht over de sprookjesachtige vallei. Binnen in  het appartement staat de keukentafel vol met tassen verse groenten. Verse groenten uit een moestuin in Ambra, de moestuin van Nicola. (Lees hier de blog). En aan Nicola dankt deze spaghetti  zijn naam. Puur en oprecht. Om je vingers bij af te likken!

Voor 4 personen

300 gram spaghetti
3 sjalotten (gesnipperd)
8 rijpen tomaten (in blokjes gesneden)
Olijfolie
Zout
Peper

Verhit een flinke scheut olijfolie in een pan en fruit daarin de gesnipperde sjalotjes een aantal minuten. Breng ondertussen een pan met ruim water aan de kook, voeg zout toe en kook daarin de spaghetti. Voeg de tomaten inclusief het sap bij de sjalotten en breng op smaak met zout en peper. Verhit nog een minuut of 5 op matig vuur en schep zo nu en dan om. Giet de spaghetti af en meng alles goed door elkaar.
Buon appetito!

Meer La vita è Bella? Volg ons op Facebook en Twitter

Ambra II

Het is bewolkt als we vertrekken vanuit Bolsena. De vorige avond heeft het flink geregend en geonweerd. Tot diep in de nacht werden het meer en de omliggende heuvels opgelicht door harde flitsen. We verlaten de regio Lazio, rijden Umbrië binnen en nemen bij Orvieto de snelweg. Gelukkig nog niet naar huis, onze volgende stop is Castegliano d'Intelvi. Een klein dorpje in de bergen op 5 kilometer van het Comomeer.

Onderweg besluiten we te stoppen in Ambra, Toscane. Twee jaar eerder waren we daar al eens en ontmoette bij toeval een bijzondere man (het verhaal lees je hier). We achterhaalden elkaars adressen en stuurden de voorbije jaren kaarten, foto's en kalenders over en weer. De man heet Nicola en we waren erg benieuwd hoe het met hem gaat en daar reden we graag een stukje voor om.

We parkeren de auto in Ambra en het is alsof we nooit zijn weggeweest. Na een cappuccino bij Bar della Piazza wandelen we naar de groene poort waarachter de tuin van Nicola verscholen ligt. Een vrouw komt ons tegemoet.

"Wie is Italia?" 

Ze herkent ons van de foto's en nodigt ons direct uit om een espresso te komen drinken. Het oude schuurtje heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een stenen tuinhuis met keuken en toilet. Ze verontschuldigt zich dat ze onder de tomaten spetters zit, ze is passata aan het maken.

Ze begint enthousiast te vertellen: "Nicola zou het geweldig vinden jullie weer te zien, hij heeft het altijd over jullie." Maar dan verschijnt een bezorgde blik in haar ogen. "Helaas is hij is er niet, hij ligt in het ziekenhuis."

Daar schrikken we wel even van en onze nieuwsgierigheid naar hoe het met hem gaat groeit met de seconde.

"Nicola heeft veel te hard gewerkt het afgelopen jaar" vertelt zijn vrouw verder. "Hij viert in januari zijn tachtigste verjaardag en moet het eigenlijk eens rustiger aan gaan doen. Altijd maar werken in de tuin, het is veel te zwaar! Hij heeft een infectie aan zijn luchtwegen opgelopen en is in mei met spoed per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Hij kreeg helemaal geen lucht meer."

Het groene hek gaat open en zijn schoon- en kleindochter verschijnen. Ze brengen hun vakantie door in Ambra en begroeten ons hartelijk. De bambini hebben elkaar snel gevonden, ze rennen door de tuin, bewonderen de kuikens en knuffelen met de tamste poes ooit.

"Het komt wel weer goed met Nicola, hoewel hij nog flink moet herstellen. Daarom ligt hij nu in een kliniek in Como, daar zijn de weersomstandigheden ook gunstiger." Enigszins opgelucht proberen we in ons beste Italiaans (plus handen en voeten) uit te leggen dat we onderweg zijn naar het Lago di Como en niet ver van de stad Como verblijven. "Zouden we hem mogen bezoeken?"

Dit moet geen probleem zijn volgens de schoondochter en Nicola's vrouw pakt de telefoon.
"Raad eens wie hier op bezoek zijn?" We horen Nicola  door de hoorn schreeuwen. Pluk al het groente en fruit dat rijp is uit de tuin! Met tassen vol geluk, verse groenten en fruit vervolgen we onze weg richting Como.

Meer La vita è Bella? Volg ons op Facebook en Twitter

Parma

Parma zal je wellicht meteen doen denken aan de wereldberoemde kaas of ham. Maar Parma is zoveel meer dan alleen die verrukkelijke Parmigiano Reggiano of Prosciutto di Parma. Deze stad in Emiglia Romagna is met een kleine 200.000 inwoners, tal van bezienswaardigheden, fijne keuken en een plekje op de werelderfgoedlijst van Unesco een bezoek meer dan waard.

Wij bezochten Parma afgelopen augustus en wel op Ferragosto, een belangrijke nationale feestdag die ieder jaar op 15 augustus gevierd wordt in heel Italië. Tijdens dit katholieke feest wordt het moment herdacht waarop de heilige Maria met lichaam en ziel in de hemel werd opgenomen. Tevens is deze dag het begin van een langere rustperiode, voor zowel de mensen als de dieren. Terwijl alle kerken volstromen, zijn de straten leeg en de meeste winkels gesloten. Augustus is dan ook dé vakantiemaand voor de Italianen. Toch was er genoeg te beleven en te proeven.

Alle bezienswaardigheden liggen op loopafstand van elkaar en er zijn genoeg plekjes om even tot rust te komen (om over de verse pasta en gelato maar niet te spreken...). Parma is dan ook een perfecte stad om met bambini te ontdekken. Zoek je nog een bijzondere plek om te kunnen overnachten met tutti famiglia in de omgeving van Parma? La Fattoria degli Animali is werkelijk een prachtige plek. Op slechts 10 minuten van het centrum, tussen de koeien op het platteland (lees hier de eerder verschenen blog).

Centro storico

In het hart van de stad vind je het Piazza Garibaldi waaraan het Palazzo del Governatore is gehuisvest. Aan de gevel prijkt een prachtig 13e eeuws astronomisch uurwerk en op het plein vind je diverse gezellige terrasjes. Via de winkelstraat wandel je zo naar de imposante kathedraal en het achthoekige baptisterium aan het Piazza Duomo. Het meest indrukwekkende bouwwerk in het oude centrum vind je ook weer vlakbij: het Palazzo della Pilotta. Een reusachtig, uit rode stenen opgetrokken, paleis dat nooit helemaal is voltooid. Het huisvest nu enkele musea en een theater. Op de binnenplaats worden regelmatig voorstellingen gegeven. Ook de geest van operacomponist Guiseppe Verdi klinkt nog altijd door in de straten van Parma, Verdi werd geboren in Le Roncole, een klein agrarisch dorpje vlakbij Parma.

 

In bicicletta

Geen zin om te wandelen? Parma leent zich uitermate goed om met de fiets verkend te worden. Met het fietsenplan van de gemeente kan dit perfect. Overal in de stad vind je punten waar je de fietsen kunt huren en stallen. Parma is redelijk vlak, dus ook ongetraind kun je prima uit de voeten.

La Feltrinelli Librerie

Je denkt er tijdens je vakantie misschien niet direct aan om een boekenwinkel te bezoeken. Toch is Feltrinelli aan de Strada Luigi Carlo Farini hierop een welkome uitzondering. Niet alleen vanwege het mooie assortiment en het prachtige pand. Het biedt ook meer dan alleen boeken: Je kunt er terecht voor een caffè, apperitivo of een eenvoudige lunch en ook streekproducten zijn er verkrijgbaar. In één van de sfeervolle zitjes kun je lekker wegdromen in een mooi verhaal of even uitrusten na het struinen door de talloze boekenplanken. Voor de bambini is er een mooie leeshoek... Kunnen de kleintjes gelijk aan hun Italiaans werken. Naar aanleiding van een tip van collega blogger Miriam Bunnik kochten we een wel heel mooi en leerzaam boek over Italië: Regioni d'Italia. Echt een aanrader!

Parco Ducale

Even uitrusten doe je onder de enorme bomen in het Parco Ducale. Aan de rand bevindt zich het Palazzo Ducale en aan de westzijde een enorme vijver waarin niet alleen eenden, maar ook schildpadden zwemmen. De stenen bankjes onder de bomen in de lange laan, zitten vol met druk discussiërende Parmezanen.

 

Mangiare

In Parma weten ze wat lekker eten is en er zijn dan ook talloze goede ristorante en trattoria te vinden. Onze favoriet: Trattoria del Tribunale in de Vicolo Politi, een klein zijstraatje van de Strada Luigi Carlo Farini. De huisgemaakte ravioli zijn werkelijk betoverend, het personeel vriendelijk en de sfeer uitermate prettig.

Gelato!

Bij Gelateria Novecento aan de Strada Cavour worden de gelato met veel aandacht bereidt en gepresenteerd als een roos. De smaak is voortreffelijk. Niet voor niets dat het hier ook op een rustige doordeweekse dag en zelfs tijdens Ferragosto dringen is geblazen in het kleine zaakje.

Meer La vita è Bella? Volg ons op Facebook en Twitter en blijf helemaal op de hoogte van onze Italië avonturen met tal van leuke tips en foto's om even weg te dromen naar Italië!

Parco dei Mostri

"Ik ben de leider, want ik heb de kaart!" Met grote passen snelt Italia naar de ingang. In haar hand een wapperend A4-tje met de route door de beeldentuin. "Hier moeten we naartoe" roept ze stellig. Samen met haar zusjes vervolgt ze haar weg. Bij de poort, het lijkt wel de ingang van een kasteel, minderen de bambini vaart. "Kijk meiden, als jullie door die poort gaan loop je gelijk tegen het eerste beeld aan" zegt mama. Lara kijkt vragend om. "Doet het zeer als je tegen een beeld aan loopt?" Eenmaal binnen begint de ontdekkingsreis pas echt. Overal spannende oude stenen trappen, rotsen, watervalletjes en vooral heel bijzondere beelden.

Een enorme schildpad, Pegasus, Zeus, een olifant, een scheef huis en tal van andere bizarre en mythische figuren wachten op ons. In totaal staan er maar liefst 38 werkstukken in de tuinen van Bomarzo, ofwel het Parco dei Mostri (park van de monsters). En oud zijn ze zeker: In de 16de eeuw werd het park aangelegd in opdracht van Pier Francesco Orsini die het landgoed had geërfd. De tuinen werden in 1547 ontworpen door Pirro Ligorio en Giacomo Barozzi da Vignola. Simone Moschino zou verantwoordelijk zijn voor alle beelden.

 

Urenlang dwaalden we rond in dit Sacro Bosco, het heilige bos. Een perfecte plek om te picknicken ook. Bij de ingang kun je naast souvenirs dan ook terecht voor een hapje en een drankje, maar het is zoveel leuker om van je pranzo te genieten tussen de oude beelden onder de bomen in het park. Ook is er aan de rand van het park een picknickweide en een speeltuin.

 

Het park ligt even buiten Bomarzo in het noorden van Lazio. Je betaalt €10,- entree voor volwassenen en €8,- voor kinderen vanaf vier jaar (augustus 2016). Bezoek ook zeker het centro storico van Bomarzo. De borgo met zijn smalle straatjes en spannende doorkijkjes is al even bijzonder als de tuin.

 

Meer La vita è Bella? Volg ons op Facebook en Twitter.

La Fattoria degli Animali

De haan kraait als de eerste felle zonnestralen zich naar binnen dringen door de smalle kieren in de houten luiken. Een paar meter verder staan de jonge koeien zij aan zij te smullen van het hooi, terwijl de poes nog altijd lui voor de deur van de bed & breakfast ligt. Verder intense stilte. Slechts de wind die zachtjes over de weilanden van Emiglia Romagna waait.

We zijn op een bijzondere plek beland, op een boerderij tussen de koeien en het hooi, met glooiende heuvels als vergezicht. Op een plek waar stil echt stil is en donker echt donker. Een plek waar je helemaal tot rust komt en je realiseert dat je eigenlijk helemaal niet veel nodig hebt.
Een grazende koe, een razende tractor, een miauwende poes... We hadden eigenlijk maar van één ding spijt: Waarom hadden we hier niet meer dan twee dagen geboekt?

 

La Fattoria degli Animali in het dorpje Basilicanova, niet ver van Parma, wordt beheerd door de uitermate vriendelijke broers Michele en Aristide Bianchi. De boerderij werd in 1940 gebouwd door de grootouders van de fratelli. Toeristen zijn schaars op het platteland. In de dagen dat wij er verbleven zagen we niet één buitenlands nummerbord, de taal louter Italiaans. Heerlijk! 

De bed & breakfast is gevestigd in een losstaand gebouw op de boerderij dat vroeger werd gebruikt voor de opslag van materialen en later is omgebouwd tot woonhuis. Met een ruime woonkeuken en woonkamer (met piano), drie karakteristiek ingerichte slaapkamers en een badkamer ontbreekt het je aan niets. In de ochtend staat er heel verse melk, water en een eenvoudig Italiaans ontbijt klaar. Geweldig toch?

Als we willen vertrekken mogen we niet weg voordat we nog een uitgebreide rondleiding hebben gehad. En daar zijn we maar wat blij mee! Trots laat Aristide de oude zwart wit foto's zien uit de tijd dat de boerderij net gebouwd was. Hun grootouders (en later ook hun ouders) beheerden de boerderij enkel en lieten anderen het werk doen. Maar tijden zijn veranderd en de broers werken hard om alles gedaan te krijgen en hebben weinig personeel. Toch is de unieke sfeer behouden gebleven, of eigenlijk zelfs verbeterd. Zo is het in Italië gebruikelijk de koeien op stal te houden, maar sinds Michele in Nederland is geweest wil hij niets liever dan de koeien vrij in de wei zien rondlopen. Er is dan ook een ruime wei waar de koeien vrij kunnen rondlopen. "Als ik de koeien buiten zie ben ik blij" vertelt Michele met een glimlach van oor tot oor.

Er zijn op de boerderij ongeveer 300 koeien, waarvan er 100 melk geven en de overige nog jong of zwanger zijn.  De melkopbrengst wordt volledig gebruikt voor de productie van de befaamde kaas Parmigiano Reggiano. Om de hoge kwaliteitseisen te halen is er veel aandacht voor de voeding en de verzorging van het vee.

We complimenteren de broers meerdere malen met deze fantastisch mooie plek. Ze zijn zelf nog niet helemaal tevreden en zijn druk bezig er een nog mooier geheel van te maken. Wel moeten ze toegeven een goede reputatie te hebben en veel gasten te ontvangen. Er staat binnenkort zelfs een bruiloft gepland op de boerderij. Aristide vindt het maar vreemd "Wie wil er nu trouwen op een boerderij?" Eerlijk gezegd zouden wij het wel weten als we nog eens in het huwelijksbootje zouden stappen!

Michele is inmiddels druk aan het bellen met de fattoria waar hun melk verwerkt wordt tot Parmigiano Reggiano. Hij probeert ook daar een rondleiding voor ons te regelen. Aristide vertelt ons ondertussen alles over het proces. "Hebben jullie wel eens een hele kaas gezien? Die zijn ongeveer 40 kilo, en om 1 zo'n  kaas te maken is wel 600 liter koemelk nodig." Het meest indrukwekkende is volgens Aristide de ruimte waar de duizenden kazen liggen te rijpen. Minimaal twaalf maanden, want dan pas (en als het uit deze regio komt) mag het de naam Parmigiano Reggiano dragen. Bij 16 maanden is de kaas pas echt perfect!

Helaas is er momenteel niemand beschikbaar die ons kan rondleiden....
Nog een goede reden om terug te keren dus!

Meer La vita è Bella? Volg ons op Facebook en Twitter.