Pizza al Tonno

"Ja! Pizza!"

Telkens als we in huize La Vita è Bella pizza eten is het feest. Voor de bambini is dit niet alleen een heerlijk gerecht, het bereiden ervan betekent ook nog eens lekker knutselen aan de keukentafel. Het kneden, laten rijzen en uitrollen van het deeg, het beleggen van de bodem en het wachten tot het piepje van de oven gaat is allemaal even spannend. Dit tafereel zorgt altijd weer voor uren vermaak en laat mij intens genieten. Dat is natuurlijk geen uitdaging met drie prachtige dochters. Ondanks alle drukte beleef ik meerdere malen per dag een moment van puur geluk. Zo ook afgelopen zondag toen onze middelste dochter (Italia) voor het eerst zonder zijwieltjes fietste. Met een grote lach op haar gezicht en vol trots slingerde ze over de stoep in de straat voor ons huis, haar kleine beentjes draaide snelle rondjes. Na dit mooie moment was het tijd om met zijn allen de keuken in te gaan. Het was tijd voor pizza!

We maakten het deeg en lieten het rijzen op de vensterbank.
Toen Lara na twee uur ging kijken was ze vol verbazing. “Mam! Het deeg is echt mega groot geworden!”
Die kleine tennisbal was inderdaad uitgegroeid tot een voetbal en samen rolden we de pizzabodems uit en maakten er figuurtjes van. "Wij willen een paashaas! Het is bijna Pasen toch, mama?" Dat klopt, en met een pizzasnijder sneed ik de uitgerolde pizzabodems in de vorm van een paashaas. Toen kon het versieren beginnen en de meiden besloten dat er gezichtjes op de paashaas moesten komen. Van mozzarella en olijven maakten ze de ogen, een neus en een mond, nog wat extra (geblancheerde) boontjes voor de snorharen. Vol trots presenteerden ze hun creaties. Ze konden niet wachten tot de pizza's klaar waren, maar toch moesten ze nog een minuut of vijftien de oven in.

 "Pizza, pizza, pizza!"
Er klinkt een luid gejuich, de oven roept. De pizza is klaar. "Waar zal ik beginnen? Eerst de oogjes of toch de mond?" Zo jong en dan al keuzes maken...

Hieronder het recept van onze pizza met tonijn. Is de bodem maken moeilijk? Nee, dat valt reuze mee. En als je eenmaal doorhebt hoe je de bodem moet maken, kan ik verzekeren dat de kant-en-klare pizza écht verleden tijd is.

De bodem (lekker dun en krokant):

• half zakje instant gistkorrels of 15 gram verse gist
• 150 ml lauwwarm water
• 250 gram bloem (Typo “00”)
• 1 theelepel zout
• 1 theelepel suiker
• 3 eetlepels olijfolie

Doe de gist met de suiker in een kom en los op met 50 ml van het lauwwarme water. Roer het mengsel glad. Meng in een beslagkom de bloem en zout door elkaar. Maak een kuiltje in het midden en schenk hierin de gistoplossing. Voeg de olijfolie en de rest van het water erbij. Kneed vervolgens op een schoon werkblad, bestoven met bloem, het geheel met de hand tot een mooie massa. Rol het deeg met één hand zodat een korte rol ontstaat en vouw dubbel. Herhaal dit tot het deeg soepel en elastisch is (ongeveer na tien minuten). Goed deeg laat geen sporen achter op je handen, het voelt wel plakkerig aan. Als je merkt dat het deeg sporen achterlaat, voeg er dan wat bloem aan toe. Is het te droog, voeg dan nog een beetje water toe. Laat het deeg twee uur rijzen… Dat zorgt voor verbaasde gezichtjes (rijzen hoeft met instant gist overigens niet).

Het uitrollen van de bodem doe je als volgt: Bestuif het werkblad met wat bloem. Splits het deeg in tweeën en pak één van de delen om de bodem mee te maken. Maak er een balvorm van en rol er de deegroller overheen. Draai een halve slag en rol er nogmaals overheen. Herhaal dit proces tot je een mooie dunne bodem hebt. Pak de bodem voorzichtig op en leg deze op de bakplaat.

De pizza beleggen

• tomatensaus*
• 1 ui (in ringen gesneden)
• 1 theelepel gedroogde oregano
• 1blik tonijn op oliebasis (Rio Mare is onze favoriet, mi piace!)
• 1 bol mozzarella (in stukjes gesneden)
• handvol olijven (gehalveerd)

Verwarm de oven voor op 250 graden. Besmeer de bodem met een dun laagje tomatensaus (een te dikke hoeveelheid brengt de smaak uit balans). Verdeel gelijkmatig de mozzarella, ui, tonijn en olijven over de pizza. Strooi er tenslotte de oregano overheen en schuif de pizza in de voorverwarmde oven. Na ongeveer een kwartier is het smullen geblazen. 

Buon appetito!

*PS. De tomatensaus maken we zo:

• 1 ui (gesnipperd)
• 2 tenen knoflook (fijngesneden)
• 1 blik gepelde tomaten
• 1 theelepel gedroogde oregano
• peper & zout
• staafmixer/ zeef

Verhit een scheut extra vergine olijfolie in een pan en fruit daarin de ui en knoflook totdat deze glazig worden (niet laten kleuren). Voeg de tomaten toe, de oregano en een snuf zout naar smaak. Breng alles aan de kook en laat even pruttelen. Pureer alles zo fijn mogelijk (druk eventueel door een zeef) en verwarm nog een kwartiertje door. Draai het vuur dan uit, roer er nog een lepel olijfolie doorheen en laat afkoelen. 

Tortellini met courgette en ricotta

We zijn aan het aftellen in huize La Vita è Bella! Althans Lara en ik. Over een week of zes staat namelijk onze volgende Italië trip gepland. Samen vliegen we vanaf Eindhoven naar Bologna (Emilia Romagna). Spannend voor Lara; Alleen op stap met papa en voor de eerste keer vliegen! Via Airbnb boekten we een appartement aan de Via dell'Indipendenza. Midden in het centrum, vlakbij het Piazza Maggiore. Van Ciao Tutti, Op zoek naar Italië en Dolcevia kregen we heel wat tips, meer dan we in die drie dagen kunnen doen waarschijnlijk.

Bologna  heeft een rijke keuken en met name gevulde pasta is populair, uiteraard vers bereid met de beste ingrediënten. Bologna wordt ook wel gezien als de culinaire hoofdstad van Italië, één van de bijnamen is La Grasse (de vette). Om alvast in de stemming te komen maakten we tortellini, gevuld met courgette en ricotta en overgoten met een boter salie saus. Ik weet niet of deze variant ook in Bologna gegeten wordt, we zullen eens op onderzoek uitgaan over een aantal weken.

Tortellini met courgette en ricotta (voor 10 personen)

De vulling

• 1 courgette (schoongemaakt in kleinere stukken gesneden)
• 1 teen knoflook (gepeld)
• 30 gram grana padano (grofgehakt)
• 250 gram ricotta
• 1 ei
• peper & zout
• eventueel witte broodkruim
• huishoudfolie

Doe alle ingrediënten samen in een keukenmachine en maal het zo fijn mogelijk. Voeg wat witte broodkruim toe als de vulling te nat is. Bedek het mengsel met folie en plaats in de koelkast.

De boter salie saus

• 100 gram boter
• 4 blaadjes salie (gescheurd)
• peper & zout

Het deeg

• 300 gram  meel van harde tarwe (grano duro)
• 100 gram tipo 00 meel
• 4 eieren
• snufje zout
• pastamachine, huishoudfolie, ronde metalen vorm van ca. 8 cm

Stort het meel op het werkblad en maak een kuil in het midden met een lepel. Breek hierin de eieren en roer het mengsel met de lepel langs de wanden zodat het meel het vocht gaat opnemen. Als het één geheel begint te worden kun je het met je handen kneden, net zo lang tot je een soepel deeg hebt. Wikkel het deeg in folie en laat een half uur in de koelkast rusten.

De tortellini

Haal het deeg uit de koelkast en snijd het in kleinere stukken. Bestrooi met wat meel en haal het deeg op stand 1 door de pastamachine. Herhaal dit een stuk of tien keer. Vouw het deeg, nadat deze door de pastamachine is gehaald, telkens een keer dubbel en zorg ervoor dat het een mooie plak wordt over de hele breedte van de pastamachine.

Zet vervolgens de pastamachine op stand 2 en haal het deeg er weer doorheen (vouw nu niet meer dubbel). Herhaal dit tot en met stand 8. Als het deeg plakt bestuif het dan met wat meel. Leg deze te drogen op een met meel bestoven werkblad. Doe dit ook voor de andere stukken deeg. Stans met de metalen ring rondjes van 8 cm uit het deeg, vezamel de restanten die overblijven en draai deze nog een keer door de machine zodat je ze kunt gebruiken.

Pak de vulling uit de koelkast en schep met een kleine lepel bolletjes, zo groot als een knikker op de pastarondjes. Doop je vinger in een bak water en maak de randen rondom vochtig. Vouw het rondje dubbel en druk goed aan, je hebt nu als het ware een halve maan. Vouw de punten naar elkaar en druk goed aan. Plaats de tortellini op een met meel bestoven doek totdat je ze gaat koken. Besluit je ze niet meteen te bereiden, vries ze dan in. 

Zet een grote pan met water op het vuur en breng aan de kook, voeg zout toe.

Smelt voor de saus de boter in een kleine pan op laag vuur en voeg de salieblaadjes toe en laat even meeverhitten, voeg peper en zout naar smaak toe. Draai het vuur uit. 

Kook dan de tortellini in enkele minuten, ze zijn klaar als ze boven komen drijven. Schep ze uit de pan en laat even uitlekken. Leg ze op voorverwarmde borden, besprenkel met de boter salie saus, bestrooi met versgemalen peper en wat vers geraspte parmigiano.

Buon appetito!

Spaghetti con finocchio

Soms kom je op van die plaatsen die je nooit meer zult vergeten, waar je geen seconde aan twijfelt om terug te gaan en waar je als je er aan terugdenkt gelijk goede zin krijgt. Duddova in Toscane is zo'n plek. Deze hele leuke tip (het zal inmiddels bijna een jaar geleden zijn) kregen we op twitter van Rianne van Erp. Tijdens onze vakantie op La Chiocciola afgelopen zomer moesten we daar zeker naartoe gaan, ze stuurde een foto en eigenlijk waren we gelijk verkocht. Rianne had niets te veel gezegd. Lang leve de Sociale Media!

Vanuit Ambra rijd je omhoog de "berg" op en na een paar kilometer kom je in het kleine Duddova dat uit slechts een paar huizen, een chiesa en La Bottego di Duddova bestaat. Duddova wordt gerund door famiglia Fuccini, in de winkel koop je streekproducten terwijl je in de osteria van een geweldige keuken kan genieten. Als we aan komen lopen komt eigenaar Leonardo naar buiten om ons te begroeten. We maken kennis met zijn aanstekelijke enthousiasme, intense vriendelijkheid en vrolijke glimlach. Als we gaan zitten komt Delia, de dochter van Leonardo, bij ons aan tafel zitten. Ze is bijna 3 en gezegend met bruine krulharen en reebruine ogen. Ik schreef al eerder dat de taal van kinderen overal gelijk is: De meisjes spelen, dansen en lachen in de straatjes van Duddova. Piero, de vader van Leonardo, vermaakt de kinderen bij het krijtbord. De zon weerkaatst op hun lachende gezichtjes en Piero aanschouwt het spel alsof het nooit anders is geweest. Ondertussen bereidt Rinetta (la Nonna) onze maaltijd, we bestelden pici met truffel, spaghetti met venkel en een mooie fles huisgemaakte wijn. Als we eraan terugdenken loopt het water ons nog altijd in de mond.

Geïnspireerd door de Toscaanse zon, de kleurrijke kleertjes van de bambini en de overheerlijke spaghetti con finocchio selvatico di Duddova, bereid door Rinetta:

Spaghetti con finocchio!

Voor 4 personen

• 350 gram spaghetti
• 1 teen knoflook (fijngehakt)
• 1 knol venkel (schoongemaakt en fijngesneden, bewaar het venkelkruid voor garnering)
• 1 ui (gesnipperd)
• 2 sinaasappelen (rasp de schil en pers het sap eruit)
• 25 gram boter
• 25 gram versgeraspte parmigiano reggiano
• peper & zout

Zet een pan op het vuur en smelt daarin de boter. Voeg de knoflook en ui toe en laat een paar minuten fruiten. Voeg dan de venkel toe en verwarm het geheel nog 5 minuten door op laag vuur. Draai het vuur hoog en blus af met de geperste sinaasappel en voeg gelijk de geraspte schil toe. Draai het vuur laag en laat alles nog een 10-15 minuten pruttelen. Breng ondertussen een pan met ruim water aan de kook, voeg zout toe en kook hierin de spaghetti al dente. Breng het groentemengsel op smaak met peper en zout en meng het geheel door de spaghetti. Schep op platte borden, garneer met het venkelkruid en Parmezaanse kaas.

Buon appetito!

Gnocchetti Tricolori

Al Mercato! Er is waarschijnlijk in heel Italië geen dorp of stad te vinden zonder eigen markt. Heerlijk slenteren langs de kraampjes met tassen en kleding, lokale producten, verse groenten en fruit. Op een pleintje neerstrijken voor een cappuccino tussen de lokale bevolking die elkaar vrolijk begroeten en vol oprechte interesse vragen hoe het gaat. Handen worden geschud, complimenten en schouderklopjes uitgedeeld. Sesto Calende, een dorpje net onder het Lago Maggiore aan de rivier de Ticino, tovert haar straten iedere woensdagochtend om in een sfeervolle markt. Door het hele dorpscentrum, en met name langs de oevers van de Ticino, staan tientallen kramen opgesteld waar de kooplui hun handel aanbieden. Langs de rivier struinen jonge stellen hand in hand, maken mannen een praatje op een bankje en lopen oudere vrouwen met volle tassen aankopen van de markt terug naar huis. Sesto Calende is misschien niet het eerste dorpje waar je aan denkt als je ergens rond het Lago Maggiore verblijft. Het is geen toeristische trekpleister met een historisch stadscentrum. De markt is een schoonheid, puur en met name bijzonder door de mensen. Hier voel je je even geen toerist, laat je je meevoeren in de waan van de dag en word je betrokken in de gesprekken.

Met een tas vol verse groenten rijden we terug naar ons verblijf aan het Lago Maggiore. Bij de supermercato kopen we nog een zak Gnocchetti Tricolori. Een kleine soort gnocchi van aardappel in drie kleuren. De rode zijn gekleurd met tomaat, de groene met basilicum. 

Voor 4 personen

• 500 gram Gnocchetti Tricolori (of zelfgemaakte gnocchi di patate)
• 30 gram  boter
• Scheutje olijfolie (extra vergine)
• 2 paprika (geel en groen) in blokjes gesneden
• 1 courgette, gehalveerd en in plakjes van ca 1 mm gesneden
• 2 sjalotten, gehalveerd en in dunne reepjes gesneden
• 2 tenen knoflook, in dunnen plakjes gesneden
• handvol pomodorini
• 200 ml groentebouillon
• mespuntje chilipeper
• zout

Verhit de boter in een ruime pan en fruit hierin 2 minuten de knoflook en sjalotten. Voeg dan de paprika en courgette toe en verhit deze onder regelmatig omscheppen. Draai het vuur hoog en blus af met de bouillon, voeg het mespuntje chilipeper toe en zout naar smaak. Verwarm het geheel nog even door en breng ondertussen een pan met water aan de kook. Voeg zout toe en de kook hierin de Gnocchetti. Schep ze als ze boven komen drijven (dit gaat zeer snel), met een schuimspaan uit de pan en laat kort uit lekken. Voeg ze toe bij het groentemengsel samen met de pomodorini. Roer alles goed door elkaar en serveer direct.


Buon Appetito!

Riso al Teroldego Rotaliano

Met hoge snelheid sluiten de deuren van de lift in de parkeergarage. De lift schiet omhoog en als de deuren weer opengaan kijken we uit over het Piazza di Fiera. We zijn in Trento, met 120.000 inwoners de grootste stad in de omgeving en tevens hoofdstad van de provincie Trentino (Zuid-Tirol). Door een sfeervolle straat met winkels en barretjes, lopen we richting het Piazza Duomo. We passeren prachtige gevels voorzien van muurschilderingen en oude metalen balkons vol met kleurige bloemen. Op de terrasjes genieten mensen van een caffè of een cappuccino met een brioche.

Dit is wat we eigenlijk het liefste doen als we een stad bezoeken. Ronddwalen, de stad beleven, de stad voelen en links of rechts afslaan om net die plekjes te ontdekken die niet voor de hand liggen. En zo besteden we onze ochtend met genieten van alles wat Trento te bieden heeft. We bewonderen de Neptunus fontein en de kathedraal op het Piazza Duomo. Ook passeren we vele kleine pleintjes waar allerlei groenten, fruit en streekproducten worden aangeboden. Langzaam sluiten er wat winkels en gaan er doeken over de kramen. Het is tijd voor de lunch, pranzo! 

Bij een osteria aan de rand van het centrum kijken we naar binnen. De inrichting is eenvoudig, voorin staan een paar tafels, het is er smal. Er is slechts één tafel bezet door vier mannen. Eén van de mannen heeft zijn schort nog om en zo te zien zijn ze allemaal werkzaam in de osteria. Ze hebben net hun pranzo genuttigd, ruim voor de komst van de gasten die hetzelfde gaan doen. Het ziet er vertrouwd uit en we besluiten om naar binnen te gaan. Il cameriere staat gelijk op en komt ons tegemoet.

‘Buongiorno. Un tavelo per due addulti e due bambini?’

‘Si, grazie’ 

Hij leidt ons naar achter, langs de bar, door een smalle gang waar ook de keuken aan grenst. Het ruikt er heerlijk. We komen uit in een huiskamerachtige ruimte en de ober wijst ons een tafeltje in de hoek. Een kaart vol streekgerechten, we bestellen Riso al Teroldego Rotaliano. Een Risotto bereidt met rode wijn gemaakt van de Teroldego druif, Trentino is het enige gebied in Italië waar deze druif voorkomt.

Riso al Teroldego Rotaliano

 Voor 4 personen

• 350 gram Carnaroli rijst
• ½ liter rode wijn (Teroldego Rotaliano)
• ½ liter groentebouillon
• 1 ui, gesnipperd
• 60 gram boter
• 70 gram versgeraspte Grana Trentino (of Parmezaanse kaas)
• zout en peper

Smelt de boter in een ruime pan en fruit de ui op matig vuur 5 minuten. Voeg de rijst toe en verhit deze al roerend totdat de rijst glazig wordt. Draai dan het vuur hoog en blus af met de rode wijn. Roer voortdurend en laat de alcohol verdampen en voeg beetje bij beetje de bouillon toe. Draai het vuur laag en blijf regelmatig roeren, zorg dat de rijst in de bouillon blijft staan. Als de rijst beetgaar is, dit is na ca. 20 minuten, roer dan de Grana erdoorheen en breng op smaak met peper en zout.

Buon appetito!